Ideologie

Rozróżnia islam, islamizm, salafizm i salaficki dżihadyzm; wyjaśnia takfir, dżihad, bliski i daleki wróg, lokalne konflikty oraz ewolucję organizacyjną.

Porządkuje znaczenia pojęć dżihad, qital i hiraba w źródłach, prawie i współczesnych sporach, pokazując selektywne użycie tradycji przez ruchy przemocowe.

Historyczne i współczesne reguły ochrony cywilów, proporcjonalności, rozejmu i traktowania jeńców oraz ich propagandowe zniekształcenia.

Buduje mapę pojęć i relacji między nurtami religijnymi, politycznymi i przemocowymi, aby nie przedstawiać kategorii częściowo nakładających się jako synonimów.

Wyjaśnia genezę i funkcje trzech pojęć w budowaniu granic grupy, delegitymizacji władzy i usprawiedliwianiu przemocy, wraz z krytyką wewnątrzislamską.

Porządkuje neonazizm, biały nacjonalizm, ruchy antyrządowe, identytaryzm, akceleracjonizm i środowiska sieciowe.

Śledzi drogę idei od tekstu Renauda Camusa przez ruch identytarny i memy po manifesty sprawców oraz debatę partyjną.

Wyjaśnia ideę przyspieszania upadku systemu, zdecentralizowany opór, kult sprawcy i obieg materiałów Jamesa Masona.

Omawia terytorium, reprezentację narodu, diasporę, konkurencję z umiarkowanymi, relację z partyzantką i negocjacje.

Rozróżnia marksistowsko-leninowską awangardę, miejską partyzantkę, autonomizm i nurty insurekcyjne oraz ich odmienne strategie przemocy politycznej.

Analizuje przemoc odwołującą się do chrześcijaństwa, judaizmu, hinduizmu, sikhizmu, buddyzmu i nowych ruchów religijnych.

Omawia przemoc antyaborcyjną, ekologiczną, wobec badań na zwierzętach i inne kampanie skupione na jednym celu.

Omawia charyzmatyczną władzę, zamknięcie grupy, proroctwo, zagrożenie egzystencjalne i przemoc oczyszczającą.

Rozróżnia legalny aktywizm, nieposłuszeństwo, sabotaż, groźby i terroryzm oraz przedstawia spór o kwalifikację przemocy wobec mienia.

Wyjaśnia przedstawianie konfliktu politycznego jako bezczasowego starcia dobra ze złem i jego wpływ na kompromis, dobór celów oraz eskalację przemocy.

Analizuje ideologię, komunikacyjny zamiar, wybór ofiar i transnarodową publiczność przemocy mizoginicznej.

Opisuje płynne przechodzenie między estetykami ideologicznymi, fascynację sprawcami, nihilizm, sadystyczne sieci online i status przez transgresję.

Porównuje zastraszenie ludności i państwa, komunikacyjne spektakle przemocy, motyw zysku, kontrolę terytorium i cele polityczne.

Analizuje ugrupowania łączące partię, pomoc społeczną, wojsko, administrację i terroryzm oraz relację patron–proxy.