Dyspersja uwolnienia chemicznego (model Gaussa)

Model stref, kalibracja i ograniczenia

Pełne równania. Stężenie na osi smugi przy gruncie jest liczone jako C(x) = Q/[π·u·σ_y(x)·σ_z(x)] · exp[−H²/(2σ²_z)]. Poprzecznie C(x,y) = C(x)·exp[−y²/(2σ²_y)]. Współczynniki σ_y i σ_z zależą od odległości oraz klasy Pasquilla A–F. Granica strefy jest miejscem, w którym stężenie spada do wybranego progu AEGL. Osobno kalkulator podaje obciążenie toksyczne TL = Cⁿ·t w punkcie odległym o 100 m.

Znaczenie i źródła parametrów. Q jest rzeczywistym strumieniem masy do powietrza, nie masą znajdującą się w zbiorniku; powinien pochodzić z potwierdzonej oceny źródła wykonanej przez właściwe służby lub narzędzie procesowe. Wiatr i stabilność muszą opisywać czas oraz miejsce zdarzenia. Progi z katalogu są orientacyjnymi wartościami AEGL dla 60 minut, przeliczonymi do mg/m³.

Ważne rozdzielenie czasu. Pole „czas narażenia” wpływa wyłącznie na pokazane obciążenie Cⁿ·t; nie zmienia zasięgów stref, ponieważ te są porównywane ze stałymi progami 60-minutowymi z katalogu. Dla innego czasu należy użyć właściwego wiersza oficjalnej tabeli AEGL, a nie skalować liniowo obecnego wyniku.

Kalibracja i niepewność. Należy policzyć kilka kombinacji strumienia, wiatru i stabilności, koncentrując się na wariancie niekorzystnym, a następnie korygować obraz na podstawie detektorów, obserwacji meteorologicznych i rozpoznania źródła. Granica narysowana przez model nie jest linią pewnego bezpieczeństwa; zmienność kierunku wiatru i niepewność Q mogą przesunąć ją bardziej niż precyzja obliczeń numerycznych.

Ograniczenia. To stacjonarny model lekkiego gazu nad płaskim, otwartym terenem. Nie odwzorowuje gazów ciężkich, uwolnienia chwilowego, budynków i kanionów ulicznych, rzeźby terenu, zmian wiatru, opadu, depozycji, reakcji chemicznych ani warunków wewnątrz pomieszczeń. Decyzje ratownicze wymagają aktualnych pomiarów, rozpoznania i zatwierdzonych narzędzi operacyjnych.