Mechanizmy radykalizacji

Przedstawia heterogeniczność dróg do przemocy oraz błąd mylenia korelatu grupowego z prognozą jednostkową.

Zestawia schody Moghaddama, model czterech etapów Boruma, „otwarcie poznawcze” Wiktorowicza i inne sekwencyjne schematy.

Wyjaśnia mechanizmy działające na poziomie jednostki, grupy i masowej opinii: osobistą krzywdę, krzywdę grupową, równię pochyłą, miłość i więź, ryzyko.

Przedstawia model potrzeb–narracji–sieci Kruglanskiego i współautorów: aktywizację potrzeby znaczenia, narrację uzasadniającą przemoc oraz otoczenie.

Radykalizacja jako proces osadzony w przyjaźni, pokrewieństwie, partnerstwie, więziennym sąsiedztwie i dynamice małych grup.

Wyjaśnia kategoryzację „my–oni”, niepewność tożsamościową, fuzję jednostki z grupą i wartości traktowane jako niewymienne.

Rozróżnia obiektywną marginalizację od deprywacji względnej, osobiste upokorzenie od krzywdy zastępczej oraz stratę statusu od możliwości jego zdobycia.

Opisuje funkcje ideologii: diagnozę świata, identyfikację winnego, usprawiedliwienie środków i obietnicę moralnego statusu.

Zamiast mitu samodzielnej „radykalizacji przez internet” opisuje wzajemne wzmacnianie kontaktów fizycznych, platform otwartych, komunikatorów.

Pokazuje, jak skrajne podmioty przeciwnych stron mogą wzajemnie dostarczać sobie dowodów, rekrutów i legitymizacji, a represja.

Wyjaśnia więzienne drogi radykalizacji i odróżnia konwersję, solidarność oraz deklaracje od narastającej gotowości do przemocy.