Geoprofilowanie (formuła Rossmo)

Powiązane artykuły: Analiza sieciowa i geoprzestrzenna oraz Zarządzanie zagrożeniem samotnego sprawcy.

Narzędzie analityczne (na danych użytkownika): na podstawie lokalizacji serii zdarzeń szacuje rejon prawdopodobnej bazy sprawcy, wskazując obszary priorytetowe do sprawdzenia. Wykorzystuje formułę Rossmo (Criminal Geographic Targeting) ze strefą buforową wokół bazy oraz teorię kręgu Cantera. Współrzędne podaje się w umownej płaszczyźnie 0–100 (docelowo warstwę można podmienić na realną mapę).

Współrzędne zdarzeń (x,y)

Pary „x,y" rozdzielone średnikiem, zakres 0–100. Np. 20,30; 70,25; 45,80; 55,50. Obie osie muszą mieć tę samą skalę odległości; wartości nie są długością i szerokością geograficzną.

Promień strefy buforowej B

Hipotetyczny rozmiar „strefy komfortu” wokół bazy, wyrażony w tych samych jednostkach 0–100 co współrzędne. Wartości 5–20 są wyłącznie zakresem startowym do analizy wrażliwości.

Wykładnik zaniku f (poza buforem)

Steruje spadkiem wyniku wraz z odległością poza buforem: większe f mocniej premiuje rejony bliskie zdarzeniom. Wartość 1,2 jest ustawieniem startowym, nie stałą uniwersalną.

Wykładnik g (wewnątrz bufora)

Steruje kształtem wzrostu wyniku od hipotetycznej bazy ku granicy bufora. Większe g silniej obniża środek strefy. Wartość 1,2 jest ustawieniem startowym.

Resetuj

Przygotowanie danych i kalibracja

Do jednego obliczenia należy włączyć zdarzenia, dla których istnieje niezależne uzasadnienie, że tworzą jedną serię i reprezentują porównywalny etap zachowania. Nie należy dobierać serii na podstawie tego, czy tworzy atrakcyjny przestrzennie wzór. Powtórzone współrzędne zwiększają wkład danego miejsca, dlatego duplikaty techniczne trzeba usunąć, natomiast rzeczywiście odrębne zdarzenia w tej samej lokalizacji pozostawić i udokumentować.

Dane z mapy należy najpierw przekształcić do lokalnego, metrycznego układu współrzędnych, wyznaczyć prostokąt analizy i liniowo przeskalować go do zakresu 0–100, zachowując jednakową skalę obu osi. Nie wolno niezależnie „rozciągać” osi X i Y, bo zmieniłoby to odległości. Wartość B trzeba przeliczyć tą samą skalą, np. jeżeli 100 jednostek odpowiada 20 km, to B = 10 odpowiada 2 km.

Parametry należy kalibrować na wcześniejszych, zakończonych seriach o zbliżonym środowisku: z góry ustalić siatkę wartości B, f i g, a następnie porównać odsetek powierzchni przeszukanej przed dotarciem do znanej bazy. Bez takiego zbioru walidacyjnego należy prezentować kilka wiarygodnych wariantów, a nie wybierać parametrów po zobaczeniu korzystnego szczytu.