Stan opracowania: 13 listopada 2026 r. Tekst rozdziela atak z 2017 r., późniejsze decyzje dotyczące leczenia sprawcy i odrębny proces pracowników ochrony.

20 października 2017 r. Konrad Marian K. zaatakował dwoma nożami ludzi w galerii handlowej VIVO! w Stalowej Woli. Zmarła 51-letnia Małgorzata P. z Grębowa; osiem innych osób odniosło rany opisywane w podstawowym bilansie ataku. Liczba ta nie obejmuje wszystkich kategorii pokrzywdzonych ujawnionych w późniejszym postępowaniu. Napastnika obezwładnili świadkowie. Klienci i pracownicy pomagali rannym jeszcze przed przyjazdem służb.1,3

Sąd umorzył postępowanie dotyczące ataku z powodu niepoczytalności sprawcy i zastosował środek zabezpieczający w postaci pobytu w szpitalu psychiatrycznym. Według komunikatu prokuratury z 2 lipca 2026 r., po prawomocnym postanowieniu z 21 stycznia 2026 r., Konrad K. podlegał nadzorowanej terapii ambulatoryjnej. Osobno toczyła się sprawa dwóch pracowników ochrony: ich uniewinnienie uchylono w czerwcu 2026 r., kierując sprawę do ponownego rozpoznania. Nie oznaczało to skazania.2,15

Spis treści

  1. Miejsce i bilans: dlaczego pojawiają się różne liczby
  2. Małgorzata P. z Grębowa
  3. Przebieg ataku i interwencja świadków
  4. Ratownicy, szpitale i pomoc psychologiczna
  5. Ocalali: rehabilitacja i życie po ataku
  6. Konrad Marian K., śledztwo i motyw
  7. Dwa użyte noże i trzeci zabezpieczony przedmiot
  8. Umorzenie i znaczenie środka zabezpieczającego
  9. Decyzje dotyczące leczenia w latach 2024–2026
  10. Odrębny proces pracowników ochrony
  11. Żałoba, pomoc i pamięć
  12. Granice ustaleń i dalsza dokumentacja

Miejsce i bilans: dlaczego pojawiają się różne liczby

Miejscem ataku była galeria VIVO! przy ulicy Chopina w Stalowej Woli. Zdarzenie rozpoczęło się około godziny 15 czasu miejscowego (CEST, UTC+2), w piątkowe popołudnie. W obiekcie przebywali klienci i pracownicy; trwały przygotowania związane z drugą rocznicą działalności galerii. Ranne zostały również osoby wykonujące tam pracę. Samochód eksponowany jako nagroda w akcji promocyjnej nie był narzędziem ataku. Pierwszy lokalny materiał wycofał natomiast przypuszczenie, że inny samochód, który zainteresował policjantów, należał do sprawcy.1,4

Kategoria Co potwierdzają wykorzystane źródła
Śmiertelna ofiara Małgorzata P., 51 lat, mieszkanka Grębowa; zmarła 20 października 2017 r. po przewiezieniu do szpitala.1,5
Podstawowy bilans ran zadanych nożami Dziewięć osób, w tym jedna, która zmarła; stąd najczęstsza formuła „jedna zabita, osiem rannych”.1,8
Późniejsze zarzuty przeciwko Konradowi K. Oprócz zabójstwa: dziewięć usiłowań zabójstwa, lekki uszczerbek i dwa naruszenia nietykalności. Osiem usiłowań połączono z ciężkimi obrażeniami, kolejne z usiłowaniem rozboju.3
Sprawa ochrony Zarzuty narażenia jedenastu osób; nie jest to informacja o jedenastu osobach ugodzonych nożem.26
Dalsze losy rannych Wieloletnie następstwa udokumentowane m.in. w relacjach Wiktorii Widak i Wojciecha. Nie znaleziono potwierdzenia kolejnego zgonu wskutek tego ataku.13,14

Te zestawienia opisują różne rzeczy: obrażenia fizyczne, wszystkich pokrzywdzonych oraz prawną kwalifikację poszczególnych zachowań. Nie można dodawać ich do siebie. W relacji z pierwszego briefingu wojewoda mówiła o dziesięciu poszkodowanych; jeden z nich miał sam zgłosić się do szpitala po doznanym szoku. Inne materiały podawały dziewięcioro rannych łącznie ze zmarłą albo nieprecyzyjne „jedna zabita i dziewięciu rannych”. Bez pełnego wykazu z akt nie da się przyporządkować każdej liczby tej samej grupie ludzi.3,4

Małgorzata P. z Grębowa

Małgorzata P. była żoną, matką i babcią. Prowadziła w Grębowie pizzerię. Relacje pogrzebowe pokazują osobę znaną w lokalnej społeczności z codziennej pracy i pomocy innym. Rozmówcy „Faktu” wspominali jej zaangażowanie w stowarzyszeniu Dobro Powraca. Nie była osobą publiczną, której życie przed atakiem dokumentowały liczne urzędowe biografie. To wspomnienia bliskich i sąsiadów pozwalają powiedzieć o niej więcej niż tylko podać wiek.5

Pogrzeb odbył się 25 października 2017 r. w Grębowie. Rodzina i mieszkańcy uczestniczyli w mszy, a następnie w pochówku na cmentarzu parafialnym. Korespondentka „Super Expressu” odnotowała tłum przed kościołem oraz zamkniętą tego dnia pizzerię. Wspomnienie o przygotowywanej przez Małgorzatę pizzy wracało także podczas pożegnania: dla dzieci i sąsiadów wiązała się z konkretnym miejscem i codzienną życzliwością.5

W komunikacie Prokuratury Krajowej figuruje jako Małgorzata P. Taką postać nazwiska zachowujemy. Wykorzystane materiały nie dają wystarczającej podstawy do rozwinięcia inicjału. Wiek 51 lat powtarzają relacje pogrzebowe; pierwsze informacje mówiły jeszcze o kobiecie około pięćdziesiątki. Nie należy odczytywać tego jako informacji o dwóch różnych zmarłych.3,5

Przebieg ataku i interwencja świadków

Świadkowie opisywali mężczyznę atakującego kolejne napotykane osoby. Część klientów uciekała, inni chronili się w sklepach. Rozmówczyni RMF FM pamiętała krzyk i moment, w którym zorientowała się, że widoczny przy jej stoisku człowiek został ciężko ranny. Zapis monitoringu zabezpieczono do odtworzenia przebiegu zdarzenia. Dostępne relacje nie pozwalają jednak zsynchronizować wszystkich kamer i zgłoszeń na wspólnej osi czasu z dokładnością do sekund.6

W powstrzymaniu sprawcy uczestniczyli Tomasz Niemiec ze Stalowej Woli i Ryszard Żbik z Halinowa. Niemiec, pracujący wówczas w klubie fitness w galerii, opowiedział później dziennikarzowi o wybieganiu w stronę napastnika, pomocy ludzi przebywających w pobliżu i wspólnym obezwładnieniu go na zewnątrz. Po przejęciu sprawcy przez policję wrócił pomagać rannym. To świadectwo uczestnika, a nie pełny urzędowy protokół interwencji.7

6 listopada 2017 r. obaj mężczyźni otrzymali w Ministerstwie Sprawiedliwości listy z podziękowaniem i pamiątkowe zegarki. Publiczne wyróżnienie potwierdza ich udział, ale nie wyczerpuje listy pomagających. Ratownicy mówili także o osobach, których nazwisk nie znali. Pracownice apteki rozpoczęły udzielanie pomocy przed przybyciem zespołów medycznych.6,8

Nie jest ustalona w dostępnej dokumentacji dokładna minuta pierwszego policyjnego przyjazdu ani pełna sekwencja czynności ochrony. Działania cywilów należy opisywać jako fakty z tego zdarzenia, bez dopisywania, że każda osoba obecna w galerii miała obowiązek zachować się identycznie. Relacja Niemca pokazuje również trudności w powrocie do zwykłego życia po zobaczeniu rannych.7

Ratownicy, szpitale i pomoc psychologiczna

Akcja obejmowała pomoc na miejscu, transport do kilku placówek i równoległą pracę zespołów operacyjnych. Podczas konferencji 23 października 2017 r. relacjonowali ją m.in. koordynujący działania medyczne Maciej Osuch, ratownik Jacek Buczek, kierująca stalowowolskim SOR Magdalena Partyka-Zając oraz zastępca dyrektora szpitala Andrzej Komsa. Według opublikowanego komunikatu powiatu zadysponowano dziewięć karetek, a transport koordynowała dyspozytornia w Mielcu.9,10

Do pomocy w szpitalu zgłaszali się pracownicy będący już poza dyżurem: lekarze, pielęgniarki, instrumentariuszki i ratownicy. Pozwoliło to zwiększyć obsadę i prowadzić równoczesne zabiegi. Poszkodowanych przyjmowały placówki w Stalowej Woli, Nisku, Sandomierzu i Tarnobrzegu; jeden z najciężej rannych pacjentów został następnie przewieziony do Rzeszowa. Podziękowania samorządowców i dyrekcji dokumentują ocenę uczestników akcji, a nie zastępują jej zewnętrznego audytu.10,11

Buczek szczególnie wyróżnił dwóch żołnierzy będących wówczas po cywilnemu: Andrzeja Pławiaka i Dawida Cielepaka. Pomogli przy transporcie ciężko rannej Wiktorii, kiedy drugi ratownik z zespołu pozostał przy innych pacjentach. W tej samej relacji pojawiają się pracownice apteki i anonimowi przechodnie towarzyszący rannym. Oddzielenie pomocy cywilnej od profesjonalnej nie oznacza, że były to niezależne od siebie akcje: na miejscu wzajemnie się uzupełniały.9

23 października w szpitalach nadal przebywało siedmioro poszkodowanych, w tym osoby w stanie ciężkim. W lokalnej relacji wymieniono także 16-letnią dziewczynę leczoną w Tarnobrzegu. Ta informacja jest istotna przy kontroli późniejszych podsumowań podających wszystkich poszkodowanych jako osoby pełnoletnie.11

Stalowowolski Ośrodek Wsparcia i Interwencji Kryzysowej uruchomił pomoc dla rannych, ich rodzin i świadków; terapeuci pracowali również przy szpitalu i we współpracy z policją. Informacja o dostępności psychologów z pierwszego dnia jest zapisem ówczesnej interwencji. Nie dowodzi, że wszyscy potrzebujący otrzymali wystarczające wsparcie w kolejnych latach.27

Ocalali: rehabilitacja i życie po ataku

Wiktoria Widak miała 19 lat i pracowała w galerii jako hostessa. W apelu o pomoc opisywała uraz płuca i rdzenia kręgowego oraz problemy z poruszaniem nogami. Zbiórkę przeznaczono na rehabilitację, dojazdy i dostosowanie mieszkania. Jest to jej własna relacja o leczeniu; nie dysponujemy dokumentacją pozwalającą niezależnie odtworzyć każdy etap terapii. Późniejsze rozmowy dziennikarskie potwierdzają jednak, że skutki nie zakończyły się z chwilą wypisania ze szpitala.12,13

W styczniu 2020 r. Widak mówiła Klaudii Stabach z WP o odzyskaniu możliwości chodzenia, utrzymujących się zaburzeniach czucia i sprawności oraz strachu wywoływanym odgłosem biegu za plecami. Podawała miesięczne wydatki na leczenie rzędu sześciu tysięcy złotych. To kwota z jej relacji z tamtego okresu, nie wycena aktualnych kosztów. Zwracała też uwagę na brak otrzymanego odszkodowania.13

Reporterka zestawiła zarzut niespełnionych obietnic pomocy ze stanowiskiem galerii. Rzecznik Przemysław Wardęga odpowiadał, że według jego informacji nie otrzymano odpowiedzi od Wiktorii, deklarował dalszą gotowość wsparcia i mówił o pomocy pięciu innym osobom. Nie ma podstaw, by samą tę wymianę stanowisk przedstawiać jako sądowe ustalenie odpowiedzialności właściciela. Pełnomocniczka Wiktorii, Agata Jakieła, informowała wtedy o trwającym postępowaniu dotyczącym państwowej kompensaty. Późniejszego rozstrzygnięcia i wykonanych wypłat nie potwierdzono w zebranych materiałach.13

Reportaż Magdaleny Zagały dla „Uwagi!” z grudnia 2024 r. wrócił do Wiktorii oraz do Wojciecha, innego ciężko rannego uczestnika zdarzenia. Oboje opisywali trwały wpływ ataku na codzienność, ból i poczucie bezpieczeństwa. Ich głosy dokumentują przeżycia ocalonych. Wypowiadane przez nich przypuszczenia o przyszłym zachowaniu sprawcy nie są opinią biegłych ani pomiarem ryzyka. Obawy Wiktorii powróciły publicznie w listopadzie 2025 r., po kolejnym orzeczeniu dotyczącym wypisania ze szpitala.14,28

Damian Kuziora, 36-letni automatyk pracujący w elektrowni, opowiedział „Faktowi” o zaatakowaniu przy samochodzie przed galerią. Przyjechał odebrać przesyłkę, nie planował zakupów. Według jego relacji sprawca zażądał kluczyków, a po odmowie zranił go w brzuch. Kuziora przeszedł operację w Tarnobrzegu. Opublikowana tydzień po ataku rozmowa pokazuje, że rekonstrukcja zdarzenia obejmuje także teren przy wyjściu, a nie tylko wnętrze pasażu. Oceny rozmówcy dotyczące świadomości napastnika pozostają jego przekonaniem; nie zastępują późniejszych ustaleń biegłych.30

Konrad Marian K., śledztwo i motyw

Konrad Marian K. był mieszkańcem Stalowej Woli, w chwili ataku miał 27 lat. Komunikat sądu opisuje go jako technika informatyka. Po zatrzymaniu został tymczasowo aresztowany, a ze względu na stan zdrowia umieszczono go w jednostce z oddziałem psychiatrycznym. Późniejszego pobytu w szpitalu na podstawie środka zabezpieczającego nie należy utożsamiać z tym pierwszym, procesowym etapem izolacji.8,15

26 października RMF informował o przesłuchaniu ponad czterdziestu osób: świadków, pracowników i uczestników zatrzymania. Stan zdrowia pozwalał wtedy przesłuchać tylko dwoje rannych. To jedna z przyczyn, dla których pierwsza rekonstrukcja musiała być uzupełniana. W listopadzie prokuratorzy mówili już o sześćdziesięciu świadkach, analizie monitoringu i skierowaniu podejrzanego na obserwację psychiatryczną.16,17

20 kwietnia 2018 r. zmieniono i rozszerzono zarzuty. Łącznie było ich osiemnaście, ale pięć dotyczyło usiłowania lub dokonania oszustw kredytowych, a więc nie było kolejnymi zabójstwami ani ranami w galerii. Podejrzany przyznał się do części zarzucanych zachowań, zaprzeczając oszustwom i naruszeniom nietykalności. Prokurator powołał nowy zespół dwóch psychiatrów i psychologa, aby uwzględnić poszerzony materiał oraz dokumentację medyczną.3,18

Wczesne wyjaśnienia przytaczane przez śledczych wskazywały na obwinianie społeczeństwa za własne niepowodzenia. Nie ustalono w wykorzystanych dokumentach wcześniejszej osobistej relacji sprawcy z Małgorzatą P. i innymi zaatakowanymi ani sporu finansowego łączącego ich z nim. Doniesienia o kłopotach życiowych sprawcy nie pozwalają wskazać konkretnej ofiary jako strony takiego konfliktu. Nie wykazano też w tych źródłach programu politycznego czy związku organizacyjnego stojącego za atakiem.8,19

Komendant wojewódzki Krzysztof Pobuta już pierwszego dnia informował, że dotychczasowe ustalenia nie wskazują na terroryzm ani motyw ideologiczny. Była to ocena etapu śledztwa. Niepoczytalność jest odrębnym zagadnieniem dotyczącym odpowiedzialności sprawcy; sama diagnoza nie rozstrzyga, czy zdarzenie miało charakter terrorystyczny. W tym opracowaniu jest to masowy atak na osoby w obiekcie handlowym, bez potwierdzonej kwalifikacji terrorystycznej.19

Dwa użyte noże i trzeci zabezpieczony przedmiot

Źródła instytucjonalne potwierdzają atak dwoma nożami. W relacjach prasowych występują określenia „bagnety” i „noże szturmowe”. Podczas konferencji 9 listopada 2017 r. prokurator prezentował fotografie zabezpieczonych przedmiotów; relacja „Faktu” informowała także o trzecim nożu, określonym jako motylek. Posiadanie dodatkowego przedmiotu nie jest dowodem, że użyto go do zadawania ran.2,17

Nie potwierdzono producenta, modelu ani numerów identyfikacyjnych noży. Bez ekspertyzy lub dokumentacji dowodowej nie przypisujemy im parametrów, pochodzenia wojskowego czy szczególnej legalności. Nie należy również traktować sensacyjnego prasowego związania gier komputerowych z „treningiem” sprawcy jako wykazanego wyjaśnienia przyczyn ataku.17

W szkoleniowym artykule Mateusza Pałysa „Aktywny zabójca”, opublikowanym przez Szkołę Policji w Pile w numerze 3–4/2019 „Kwartalnika Prawno-Kryminalistycznego”, Stalową Wolę wymieniono jako przykład ataku innym narzędziem niż broń palna. To przydatny ślad późniejszej refleksji zawodowej. Nie czyni z tego zdarzenia strzelaniny. Podsumowanie autora zawiera też rozbieżności dotyczące liczby i wieku ofiar, więc nie może zastąpić dokumentacji konkretnej sprawy.20

Umorzenie i znaczenie środka zabezpieczającego

14 grudnia 2018 r. Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu, sygn. II K 65/18, umorzył postępowanie dotyczące czynów z 20 października 2017 r. Podstawą było stwierdzenie niepoczytalności sprawcy. Orzekł pobyt w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym jako środek zabezpieczający. Nie był to wyrok wymierzający karę więzienia; nie była to też decyzja stwierdzająca, że do ataku nie doszło.21

Sprawę pozostałych zarzutów, w tym oszustw, wyłączono do odrębnego rozpoznania, ponieważ opinie nie dotyczyły poczytalności w datach tamtych czynów. Zażalenia na postanowienie dotyczące ataku złożyli prokurator oraz pełnomocnik jednego z pokrzywdzonych. Sąd podał, że 17 stycznia 2019 r. akta przesłano do Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie. Pełnego rozstrzygnięcia tego etapu odwoławczego nie pozyskano; nie dopisujemy daty jego zakończenia.21

W reportażu z 2024 r. prokurator Andrzej Dubiel przedstawiał argument, że wcześniejsze planowanie powinno przemawiać za poczytalnością. Było to stanowisko oskarżyciela, odmienne od ustaleń przyjętych na podstawie opinii. Prawniczka Małgorzata Pyrcak-Górowska wyjaśniała w tym samym materiale, że detencja psychiatryczna nie jest karą, a postępy leczenia mogą prowadzić do zmiany formy środka. Nie należy zastępować ocen procesowych samodzielną diagnozą na podstawie zachowania sprawcy na nagraniu czy podczas posiedzenia.14

Decyzje dotyczące leczenia w latach 2024–2026

W debacie publicznej mieszają się dwie odrębne sekwencje orzeczeń. Pierwsza rozpoczęła się w grudniu 2024 r.; druga w listopadzie 2025 r. Dopiero rozdzielenie ich pozwala zrozumieć, dlaczego jedne wiadomości mówią o ponownym pobycie w szpitalu, a inne o terapii ambulatoryjnej.

Data Organ i wynik
11 grudnia 2024 SO w Zamościu wydał postanowienie zmieniające formę leczenia; według późniejszej relacji PAP zostało wykonane przed rozpoznaniem zażalenia.22,24
29 stycznia 2025 SA w Lublinie uwzględnił zażalenie prokuratury i orzekł dalszy pobyt w szpitalu psychiatrycznym w Radecznicy.22
17 listopada 2025 SO w Zamościu ponownie orzekł nadzorowaną terapię ambulatoryjną; wykonanie wstrzymano do uprawomocnienia.23
21 stycznia 2026 SA w Lublinie utrzymał postanowienie o leczeniu ambulatoryjnym; rozstrzygnięcie było prawomocne.24

Po decyzji ze stycznia 2025 r. komunikat prokuratury wskazywał szpital w Radecznicy i oddział o podstawowym poziomie zabezpieczenia. Publikacja TVN24 zawierała również wypowiedź przedstawicielki SA potwierdzającą wynik. To kontrola informacji o rozstrzygnięciu; nie daje dostępu do wszystkich przesłanek z pisemnego uzasadnienia.22

Przy drugim postępowaniu rzecznicy sądów przekazali PAP, że za leczeniem poza szpitalem przemawiały zgodne oceny zespołu z Radecznicy oraz dodatkowo powołanych specjalistów ze Szpitala Neuropsychiatrycznego w Lublinie. Z ich relacji wynikało, że biegli nie widzieli już potrzeby dalszego pobytu w szpitalu. Prokuratura uważała, iż całościowa ocena okoliczności nadal uzasadnia izolację. Sąd apelacyjny nie podzielił jej wniosku.25

Prawomocna zmiana formy środka nie oznaczała zakończenia wszelkich obowiązków terapeutycznych. Nadzorowaną terapię ambulatoryjną potwierdza ponownie komunikat prokuratury z lipca 2026 r. To najpóźniejsze odnalezione źródło instytucjonalne określające status Konrada K. w przywołanych źródłach do 13 listopada 2026 r. nie potwierdzono późniejszej zmiany tej formy środka. Obawy pokrzywdzonych pozostają udokumentowanym następstwem ataku, lecz nie zastępują aktualnej opinii ani rozstrzygnięcia sądu.2,28

Odrębny proces pracowników ochrony

Już w październiku 2017 r. WP skonfrontowała relacje świadków z odpowiedzią Konsalnetu, firmy zabezpieczającej obiekt. Wiceprezes Tomasz Wojak zapewniał, że pracownicy powiadomili służby, zabezpieczali miejsce i działali zgodnie z procedurami. Było to stanowisko firmy, kwestionowane przez część obecnych na miejscu osób. Nie jest uprawnione zastępowanie tego sporu stwierdzeniem, że cała ochrona uciekła, ani uznawanie samych zapewnień przedsiębiorstwa za zakończoną kontrolę jego działania.31

Badanie reakcji ochrony stanowiło oddzielny wątek śledztwa. Postawiono zarzuty Zbigniewowi N., dowódcy zmiany, oraz Wiktorowi B., osobie zarządzającej realizacją ochrony. Według oskarżyciela mieli nie dopełnić obowiązków lub przekroczyć uprawnienia, narażając jedenaście osób. Zarzuty dotyczyły organizacji pracy, nadzoru i reakcji podczas zdarzenia. Nie oznaczały współudziału tych osób w zamiarze sprawcy ataku.26

29 maja 2025 r. SR w Stalowej Woli uniewinnił obu oskarżonych. 30 czerwca 2026 r. SO w Tarnobrzegu uchylił ten wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Prokurator kwestionował m.in. przyjęty zakres obowiązków umownych — ochronę samego mienia czy również osób — oraz ocenę opinii biegłego. Komunikat prokuratury jest źródłem informacji o wyniku i argumentach oskarżyciela; nie stanowi pełnego uzasadnienia sądu.26

Nie potwierdzono rozstrzygnięcia ponownego procesu do daty kontroli. Nie ma więc podstaw do stwierdzenia prawomocnej winy obu pracowników. Tak samo uchylonego uniewinnienia nie można już przedstawiać jako aktualnego zakończenia sprawy. Przedruki komunikatu w kilku portalach nadal pochodzą z jednego źródła instytucjonalnego.

Sprawa trafiła także do publikacji naukowej Krzysztofa Czopa z 2021 r. o bezpieczeństwie dużych obiektów biurowo-usługowych. Autor użył przykładu Stalowej Woli w rozważaniach o przygotowaniu ochrony, odsyłając do artykułu WP. Nie jest to osobny raport z audytu tej galerii. Ustaleń dotyczących innych badanych obiektów nie wolno przypisywać VIVO! tylko dlatego, że w sąsiednim akapicie wymieniono ten atak.32

Żałoba, pomoc i pamięć

Bezpośrednio po ataku galeria zawiesiła akcje marketingowe i została zamknięta na weekend. Mieszkańcy zapalali znicze; odbywały się modlitwy za zmarłą i rannych. W lokalnej relacji opublikowano kondolencje zarządcy obiektu oraz informacje o pomocy psychologicznej. Były to konkretne reakcje na tragedię, nie dowód, że wszystkie późniejsze potrzeby ofiar zostały zaspokojone.5,27

Publiczne podziękowania dla osób, które zatrzymały napastnika, oraz dla medyków utrwaliły także historię ratowania życia. Zbiórka Wiktorii i późniejsze rozmowy z nią pokazują jednak drugi wymiar następstw: miesiące i lata leczenia, starania o środki finansowe oraz odzyskiwanie samodzielności. Nie należy zamykać tej historii na uroczystości wyróżnienia ani na pierwszej pomyślnie zakończonej operacji.10,12,29

Nie znaleziono wiarygodnie udokumentowanego, kompletnego imiennego wykazu wszystkich pokrzywdzonych. Publicznie podpisująca swoje relacje Wiktoria Widak jest jedną z ocalonych; nie reprezentuje automatycznie doświadczeń każdej osoby. Pozostali mają prawo nie występować w mediach. Brak ich nazwisk w opracowaniu nie oznacza mniejszego znaczenia doznanych obrażeń.

Granice ustaleń i dalsza dokumentacja

Najważniejsze niepozyskane dokumenty to pełne postanowienie z 2018 r. i rozstrzygnięcie zażaleń skierowanych do Rzeszowa, pisemne uzasadnienia decyzji o leczeniu z lat 2024–2026 oraz orzeczenia z uzasadnieniami w sprawie ochrony. Jawne komunikaty pozwalają ustalić opisane etapy, ale nie zawierają całego materiału klinicznego i dowodowego. Niepotwierdzone pozostają wyniki wyłączonej sprawy oszustw, rozliczenie indywidualnych świadczeń dla ofiar oraz pełne nazwisko Małgorzaty P.

Różnica między brakującym dokumentem a brakiem ustaleń jest tu zasadnicza. Sąd mógł rozstrzygnąć zagadnienie, którego pełnego uzasadnienia nie udostępniono w odnalezionym materiale. Z kolei ogólna relacja prasowa, nawet wydana wiele lat po ataku, nie usuwa sprzeczności liczb ani nie staje się nowym badaniem medycznym. Archiwum przy każdej pozycji wskazuje jej charakter, datę i ograniczenia dostępu.

Zobacz archiwum publikacji i źródeł dotyczących ataku w Stalowej Woli w 2017 r.