Nad ranem 12 maja 2024 roku pożar zniszczył centrum handlowe Marywilska 44 na warszawskiej Białołęce. Nie odnotowano zabitych ani rannych, ale setki przedsiębiorców straciły sklepy, towary i źródła utrzymania. Rok później Prokuratura Krajowa przypisała podpalenie grupie działającej na rzecz rosyjskiego wywiadu. Do 14 listopada 2026 roku zapadły wyroki dotyczące udziału w tej siatce i pomocy w ucieczce, a kolejne sprawy trafiły na wokandę. Publicznie wskazani oskarżeni nie tworzą jednak listy ustalonych osób, które bezpośrednio podłożyły ogień: prokuratura nadal rozdzielała te role. 1

Spis treści
- Miejsce i skala strat
- Noc pożaru i akcja ratownicza
- Dym i bezpieczeństwo otoczenia
- Kupcy: utrata dorobku i powrót do pracy
- Pomoc przedsiębiorcom i pracownikom
- Oględziny, odzyskane mienie i dowody
- Rosyjska dywersja: ustalenia i granice atrybucji
- Ludzie siatki i ich odrębne role
- Wyroki z 2025 roku
- Akt oskarżenia i procesy w 2026 roku
- Narzędzia podpalenia i sprzęt ratowniczy
- Ubezpieczenie, dzierżawa i odbudowa
- Następstwa dyplomatyczne i bezpieczeństwo hal
- Film dokumentalny
- Co pozostaje niewyjaśnione
Miejsce i skala strat
Marywilska 44 była dużym skupiskiem handlu hurtowego, detalicznego i usług. Według prokuratury w spalonej hali mieściło się około 1400 sklepów i punktów usługowych wynajmowanych przez ponad 700 osób. Jeden przedsiębiorca mógł zajmować kilka lokali, a w sklepach pracowali również członkowie rodzin i zatrudnieni pracownicy. Liczby stoisk, najemców, pracowników i rodzin opisują więc różne grupy. Policyjne „700 poszkodowanych” oznaczało przede wszystkim ludzi pozbawionych mienia i pracy, a nie 700 osób z obrażeniami. 2
Nie ma imiennego rejestru osób zabitych, ponieważ w tym zdarzeniu nie odnotowano ofiar śmiertelnych. Relacja RMF z następnego dnia mówiła również o braku rannych. Inny charakter miały następstwa społeczne: utrata towarów kupionych na kredyt, wyposażenia, dokumentów i bieżących dochodów. Publiczne komunikaty śledczych wymieniają setki pokrzywdzonych w postępowaniu, lecz nie udostępniają pełnej listy prywatnych przedsiębiorców ani szczegółowego bilansu ich indywidualnych strat. 3
Spalone centrum hal targowych trzeba odróżnić od sąsiedniego Parku Handlowego Marywilska 44. Według raportu MIRBUD park nie doznał znaczących uszkodzeń i po naprawach działał dalej. Grunt pod kompleksem był użytkowany na podstawie dzierżaw od Warszawy i Miejskiego Przedsiębiorstwa Realizacji Inwestycji, podczas gdy zniszczony majątek należał do spółki Marywilska 44. Nie był to zatem pożar miejskiej hali zarządzanej bezpośrednio przez ratusz. 4
Noc pożaru i akcja ratownicza
Późniejszy opis Michaliny Musiał w „Przeglądzie Pożarniczym” podaje zauważenie ognia o 3.27, przyjazd pierwszych zastępów o 3.41 i przybycie grupy operacyjnej warszawskiej PSP o 3.51. Wówczas płonęły hale H i G; autorka określa zajętą powierzchnię jako około jedną trzecią całego obiektu, a dwie trzecie jego północnej części. To ważne uściślenie wobec pierwszych relacji, w których skrót „dwie trzecie” bywał odnoszony do całego centrum. Fragment branżowej relacji opisuje sprawdzenie części jeszcze nieobjętych ogniem i brak znajdujących się tam ludzi. 5
Rozwój ognia i utrata stateczności konstrukcji ograniczały możliwość wejścia do środka. Strażacy bronili pozostałych części kompleksu i dogaszali pogorzelisko z zewnątrz. Wojewoda Mariusz Frankowski zwołał sztab kryzysowy; w briefingu uczestniczyli między innymi zastępca mazowieckiego komendanta PSP Piotr Gąska, wiceprezydent Warszawy Tomasz Bratek oraz rzecznik KSP Robert Szumiata. Gąska mówił o konieczności prac przelewowych i częściowej rozbiórki, zanim będzie możliwe bezpieczne dopuszczenie ludzi. 6
Komunikat wojewody z 12 maja podawał ponad 240 strażaków, 79 pojazdów ratowniczo-gaśniczych i ponad 60 policjantów. RMF następnego dnia informował o 254 strażakach i 78 samochodach. Są to różne publikowane zestawienia sił, których nie należy sumować ani przedstawiać jako liczby rannych. Wśród użytych środków był zdalnie sterowany robot gaśniczy Colossus. 7
Relacja OSP Łomianki pokazuje pracę zaplecza wodnego. Jednostka została zaalarmowana o 4.06 w składzie plutonu „FABRYKA”; wysłała ciężki samochód Scania, a następnie Amaroka. Wspólnie z warszawskimi strażakami i kolejnymi jednostkami organizowała pobór oraz dostarczanie wody z Kanału Żerańskiego. Jej załoga wróciła po około dziewięciu godzinach. Ten czas dotyczy służby konkretnej jednostki, a nie całkowitego zakończenia wszystkich działań na pogorzelisku. 8

Dym i bezpieczeństwo otoczenia
Gęsty dym był widoczny daleko od centrum. Wydano alert RCB dla Warszawy oraz powiatów warszawskiego zachodniego, legionowskiego i nowodworskiego. Poza stałymi stacjami pomiarowymi na miejscu pracowała specjalistyczna grupa ratownictwa chemiczno-ekologicznego. 9
GIOŚ nie stwierdził istotnego trwałego wzrostu stężeń czterech monitorowanych zanieczyszczeń na warszawskich stacjach: PM10, PM2,5, dwutlenku siarki i dwutlenku azotu. Odnotował jednak przejściowy wzrost na miejskim punkcie przy ulicy Tołstoja na Bielanach: o 6.00 PM10 wynosiło 55,8 µg/m³, a PM2,5 — 48,1 µg/m³; o 9.00 odpowiednio 17,9 i 10,6 µg/m³. Komunikat dotyczy określonych substancji, lokalizacji i wysokości pomiaru. Nie stanowi dowodu, że dym przy płonącym obiekcie był nieszkodliwy, ani badania zdrowia wszystkich osób przebywających w okolicy. 10
Kupcy: utrata dorobku i powrót do pracy
Wietnamska społeczność Warszawy była szczególnie mocno związana z centrum. W rozmowie opublikowanej przez VnExpress 47-letnia Nguyễn Thị Chung, prowadząca handel odzieżą w sektorze A, opisywała poranny wyjazd z rodziną pod płonącą halę i bezsilne oczekiwanie za kordonem. Nhật Thông i jego żona prowadzili punkt usług manicure. Maja Nguyễn miała od dwunastu lat pracownię krawiecką w sektorze H. Ich relacje mówią o gwałtowności straty; wspomnienia świadków o tempie rozwoju ognia nie zastępują rekonstrukcji sporządzonej przez biegłych. 11
Pożar zniszczył także dokumenty przechowywane w lokalach. RMF przytaczał informację przedstawiciela Stowarzyszenia Przedsiębiorców Wietnamskich o rozmowach organizacji społecznych z ambasadorem Wietnamu i przygotowywaniu pomocy w uzyskaniu duplikatów dokumentów. Dla części kupców odtworzenie formalnej możliwości pracy było równie pilne jak znalezienie nowego stoiska. 12
Późniejsze sylwetki publikowane przez operatora pokazują różne drogi powrotu. Izabela Serafin była związana z Marywilską od 2016 roku, kiedy zaczęła prowadzić butik z odzieżą i biżuterią. W 2026 roku pracowała w miasteczku kontenerowym z mężem Jackiem i synową Madzią. Andrzej Kwiatkowski, znany jako „Kwiatek”, zaczynał w 2010 roku od trzydziestometrowego lokalu; przed pożarem rozwinął działalność do ponad 300 m². Potem wraz z żoną Anną prowadził w kontenerach dwa butiki. To materiały samego wynajmującego, o promocyjnym charakterze, ale z konkretnymi, imiennymi historiami przedsiębiorców. 13
Pomoc przedsiębiorcom i pracownikom
Wsparcie uruchamiano kilkoma niezależnymi ścieżkami. ZUS zapowiedział punkt obsługi od 23 maja 2024 roku przy ulicy Podskarbińskiej 25. Przedsiębiorcy mogli ubiegać się o odroczenie lub rozłożenie składek na raty; ministerstwo informowało o ponad sześćdziesięciu złożonych wnioskach. Taka ulga ograniczała bieżące obciążenie, ale nie była automatycznym umorzeniem długu. 14
| Instrument z 2024 roku | Odbiorca i zakres | Ważne rozróżnienie |
|---|---|---|
| Grant Fundacji ARP | Jednorazowo 2000 zł dla przedsiębiorcy | Kwota na firmę, nie na każdego pracownika |
| Pilotaż „Odbuduj swoją przyszłość” | 2121 zł brutto miesięcznie na pracownika przez trzy miesiące, odpowiednio do wymiaru pracy | Dopłata do zatrudnienia, powiązana z utrzymaniem miejsc pracy |
| Obsługa ZUS | Doradztwo oraz wnioski o odroczenie lub raty składek | Sam wniosek nie oznacza decyzji pozytywnej ani wypłaty |
Zasady pilotażu obejmowały między innymi wcześniejsze zatrudnienie i ubezpieczenie pracowników oraz działalność w spalonym centrum. Nabór trwał od 23 maja do 30 czerwca 2024 roku. Są to historyczne warunki pomocy; nie otwarty obecnie nabór. Nie opublikowano w dokumentach kompletnego rozliczenia, ile pieniędzy faktycznie otrzymał każdy poszkodowany. 15
W pierwszych dniach prezes Marywilskiej 44 Małgorzata Konarska zapowiedziała nieobciążanie najemców kosztami wynikającymi z umów i odbudowę centrum. Później powstały tymczasowe miejsca handlu. Deklaracji z maja nie należy traktować jako dowodu, że każda późniejsza umowa najmu była bezpłatna: raport spółki mówi o warunkach preferencyjnych i okresowych rabatach. 16
Oględziny, odzyskane mienie i dowody
Śledztwo wszczęto 13 maja 2024 roku, a od 22 maja prowadził je warszawski wydział zamiejscowy Prokuratury Krajowej. Fizyczne oględziny całego pogorzeliska mogły ruszyć dopiero po decyzjach nadzoru budowlanego i przygotowaniu prac rozbiórkowych. Trwały od 30 lipca do 28 listopada: 121 dni pracy na około sześciu hektarach. W sześciu grupach uczestniczyło stu policjantów i 55 prokuratorów, przy wsparciu biegłych, w tym specjalistów Akademii Pożarniczej. 17
Oględziny służyły zarówno zabezpieczeniu dowodów, jak i odzyskaniu własności kupców. Z pogorzeliska wydobyto 33 sejfy, 48 kasetek i osiem bankomatów; w samych bankomatach było prawie 1,2 mln zł. Policja podała w grudniu zwrot blisko dwóch milionów złotych niespalonej gotówki, nadpalonych banknotów, około kilograma złota w sztabkach i ponad trzech kilogramów biżuterii. Są to wartości odzyskane, a nie suma strat lub przyznanych odszkodowań. 18
Liczby przesłuchań rosły wraz z postępowaniem. W grudniu 2024 roku policja mówiła o ponad sześćdziesięciu świadkach i 440 pokrzywdzonych, a w maju 2025 roku prokuratura — o ponad siedemdziesięciu świadkach i 530 pokrzywdzonych. Nie są to dwie konkurencyjne listy ofiar pożaru, lecz datowane etapy gromadzenia zeznań. Również pierwotna informacja o szkodzie przekraczającej milion złotych była dolną granicą używaną przy wszczęciu postępowania, nie ostateczną wyceną całej katastrofy. 19

Rosyjska dywersja: ustalenia i granice atrybucji
W komunikacie z 12 maja 2025 roku Prokuratura Krajowa stwierdziła, że Marywilska została podpalona na zlecenie wywiadu Federacji Rosyjskiej. Opisała grupę operującą w Polsce i państwach bałtyckich, przygotowanie nagrań pożarów oraz przekazywanie ich osobie przebywającej w Rosji w celu wykorzystania propagandowego. Nagranie miało więc być częścią przedsięwzięcia, obok zniszczenia samego obiektu. Prokuratura łączyła sprawę z zastraszaniem ludności i oddziaływaniem na opinię publiczną. 20
To oficjalne ustalenie śledztwa, utrzymywane później w akcie oskarżenia i odpowiedzi MSZ. Publiczny materiał dowodowy nie obejmuje jednak pełnego łańcucha dowodzenia rosyjskich służb, nazwisk konkretnych oficerów ani całości opinii pożarniczej. Wyrok za udział w zorganizowanej grupie, zarzut filmowania podpalenia i ustalenie tożsamości osoby, która fizycznie wznieciła ogień, odpowiadają na różne pytania. W kwietniu 2026 roku sama prokuratura nadal informowała, że bezpośrednich sprawców podpalenia Marywilskiej nie ustalono. 21
Wspólne śledztwo obejmowało także podpalenie OBI przy ulicy Radzymińskiej w Warszawie 14 kwietnia 2024 roku, IKEA w Wilnie 9 maja oraz przygotowania dotyczące Rygi. Umowę o wspólnym polsko-litewskim zespole śledczym zawarto 9 sierpnia 2024 roku. Pozwoliło to polskim prokuratorom uczestniczyć w czynnościach wobec osoby osadzonej na Litwie. Związki między zdarzeniami nie oznaczają, że każdemu członkowi grupy zarzucono osobiste wykonanie każdego z podpaleń. 22
Ludzie siatki i ich odrębne role
Daniil B., urodzony w 2006 roku, jest w zagranicznych relacjach identyfikowany jako Daniil Bardadim. Joshua Yaffa opisał w „The New Yorker” jego dzieciństwo w Chersoniu, pracę na stacji paliw w okresie okupacji, przeprowadzkę rodziny do Hajworonu i wyjazd do Polski w marcu 2024 roku. Według tej relacji pracował przy załadunku mebli, zanim znajomy z Chersonia wciągnął go w kolejne zadania. Jest to rekonstrukcja reporterska oparta między innymi na aktach, a nie pełny publiczny życiorys sądowy. 23
Polski zarzut dotyczący Marywilskiej obejmuje uprzednią wiedzę o nadchodzącym pożarze, udanie się na miejsce i sporządzenie nagrania dla zleceniodawcy. Nie jest zarzutem osobistego podpalenia hali. Odrębne postępowanie litewskie dotyczyło jego udziału w podpaleniu IKEA. W chwili tamtego czynu był nieletni. Pierwszy polski komunikat podaje, że zarzuty ogłoszono mu na Litwie 29 kwietnia 2025 roku; późniejsza relacja prokuratury wskazuje maj. Rozbieżność dat pozostaje w publicznych opisach czynności. 24
Oleksandr Varyvoda, w początkowych komunikatach Oleksandr V., według polskiego profilu poszukiwawczego urodził się 10 listopada 1975 roku i jest obywatelem Ukrainy. Prokuratura przypisuje mu koordynowanie działań z Rosji i przekazywanie poleceń Daniilowi. Postanowienie o przedstawieniu zarzutów nie mogło zostać mu ogłoszone, ponieważ nie został zatrzymany; wydano dokumenty poszukiwawcze. Jego statusu nie należy utożsamiać ze statusem oskarżonego obecnego na warszawskiej rozprawie. 25
Ukraiński IPC opisał osobną sprawę Varyvody: według relacji o wyroku sądu rejonowego w Czerniowcach z 24 kwietnia 2025 roku został zaocznie skazany na dwanaście lat za pomoc państwu-agresorowi, w związku z przejmowaniem samochodów podczas okupacji Chersonia. Data urodzenia w relacji odpowiada polskiemu profilowi. W chwili publikacji 30 kwietnia wyrok nie był prawomocny; nie ustalono późniejszego wyniku kontroli instancyjnej. Ta sprawa dostarcza kontekstu jego wcześniejszej działalności, ale nie stanowi wyroku za Marywilską. 26
Serhii Chalyi, urodzony 19 czerwca 1992 roku, obywatel Ukrainy, jest wskazywany przez prokuraturę jako kierujący grupą i koordynujący działania w terenie. Według komunikatu o wyroku z 2025 roku dwaj skazani pomogli mu uniknąć odpowiedzialności i opuścić Polskę. Jest poszukiwany europejskim nakazem aresztowania i czerwoną notą Interpolu. Publiczne komunikaty nie ustalają jego wykształcenia ani pełnego przebiegu zatrudnienia. 27
Pozostałe osoby występują w publicznych dokumentach pod inicjałami. Ich role można odtworzyć dokładniej niż prywatne biografie:
| Osoba | Udokumentowana rola procesowa |
|---|---|
| Oleksandr H. | Oskarżony o udział w grupie oraz działania związane z podpaleniem IKEA w Wilnie i przygotowaniami kolejnych czynów |
| Stepan K. | Obywatel Białorusi; oskarżony o podpalenie OBI w Warszawie na rzecz obcego wywiadu |
| Vitalii K. | Oskarżony o udział w grupie, pomoc logistyczną w sprawie IKEA, utrudnianie postępowania i udział w pobiciu w Wólce Kosowskiej |
| Pavlo T. | Skazany w 2025 roku za udział w grupie i pomoc w ucieczce; w nowym akcie z 2026 roku oskarżony o odrębne pomocnictwo do pobicia |
| Serhii R. | Skazany w 2025 roku za udział w grupie i pomoc w ucieczce Chalyiego |
| Vladyslav Y. | Skazany w 2025 roku za udział w grupie; komunikat nie przypisuje mu bezpośredniego podpalenia Marywilskiej |
Komunikat z kwietnia 2026 roku określa czterech oskarżonych z tamtego aktu jako obywateli Ukrainy, a Stepana K. jako obywatela Białorusi. Nie ujawnia ich pełnych danych, edukacji i historii rodzinnych. Zakres przedstawionych zarzutów nie uprawnia do nazywania całej szóstki bezpośrednimi podpalaczami Marywilskiej. 28
Wyroki z 2025 roku
Pierwszy polski akt oskarżenia skierowano 25 kwietnia 2025 roku. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga wydał wyrok 18 września, a prokuratura opublikowała jego opis 24 października. Trzech mężczyzn skazano za udział w zorganizowanej grupie o charakterze sabotażowo-terrorystycznym; Serhiia R. i Pavla T. również za pomoc Chalyiemu w uniknięciu odpowiedzialności w dniach 13–17 maja 2024 roku. 29
| Skazany | Kara ogłoszona 18 września 2025 roku |
|---|---|
| Pavlo T. | 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności |
| Serhii R. | 2 lata i 6 miesięcy |
| Vladyslav Y. | 1 rok i 4 miesiące |
W komunikacie z 24 października wyrok był wyraźnie oznaczony jako nieprawomocny; jeden z oskarżonych zażądał uzasadnienia. Odpowiedź MSZ z sierpnia 2026 roku potwierdza fakt skazania, ale nie przedstawia późniejszego orzeczenia apelacyjnego. Dlatego podanych kar nie określa się tutaj jako zweryfikowanych prawomocnych rozstrzygnięć na dzień 14 listopada 2026 roku. 30
Oddzielny wyrok zapadł 24 listopada 2025 roku w Wilnie, w sprawie podpalenia IKEA. Według litewskiej prokuratury wobec nieletniego w chwili czynu sprawcy orzeczono pięć lat, po czym obniżono karę o jedną trzecią z powodu skróconego postępowania dowodowego: do trzech lat i czterech miesięcy. Komunikat dopuszczał apelację. Nie jest to polski wyrok za Marywilską, a prasowe zaokrąglenie do „trzech lat” pomija cztery miesiące rzeczywiście wymienione w źródle urzędowym. 31
Akt oskarżenia i procesy w 2026 roku
25 marca 2026 roku Prokuratura Krajowa skierowała do Sądu Okręgowego Warszawa-Praga następny akt oskarżenia. Objął Daniila B., Oleksandra H., Stepana K., Vitaliia K. i Pavla T. Zarzuty z art. 130 § 7 kodeksu karnego dotyczą działania na rzecz obcego wywiadu; w poszczególnych punktach występują również udział w grupie, sprowadzenie pożaru, pomocnictwo, poplecznictwo i pobicie. Wspomniana przez prokuraturę możliwość dożywotniego pozbawienia wolności jest ustawowym zagrożeniem, a nie karą już wymierzoną tym pięciu osobom. 32
Relacja z rozprawy ujawnia ważny podział. 12 października 2026 roku Daniil B. nie został przekazany z Litwy; jego sprawę wyłączono do odrębnego rozpoznania. Rozpoczął się proces pozostałej czwórki, odczytano akt oskarżenia i wysłuchano oskarżonych. 5 listopada Daniil stawił się osobiście w warszawskim sądzie, już w swojej odrębnej sprawie. Rozprawy odbywały się z wyłączeniem jawności ze względu na interes państwa. Nie ma zatem podstaw do przedstawiania listopadowego posiedzenia jako wspólnego procesu wszystkich pięciu ani jako ogłoszenia kolejnego wyroku. 33
Do daty zamknięcia opracowania nie pozyskano opublikowanego rozstrzygnięcia tych procesów, ich pełnych sygnatur ani protokołów. Stan znany z komunikatów i relacji z sądu pozostaje etapem oskarżenia i rozpoczętego przewodu sądowego. 34
Narzędzia podpalenia i sprzęt ratowniczy
Publiczne komunikaty opisują urządzenia zapalające i rejestrowanie pożarów w szerszej działalności grupy. Nie identyfikują jednak jednoznacznie konkretnego egzemplarza urządzenia, telefonu ani pojazdu wykorzystanego do samego podpalenia Marywilskiej. Szczegóły ujawnione w sprawie IKEA nie dowodzą automatycznie identycznego wyposażenia przy warszawskiej hali. W dokumentach brakuje podstaw do przypisania Marywilskiej oznaczonego modelu zapalnika lub parametrów technicznych takiego urządzenia. 35
Po stronie ratownictwa potwierdzono nazwę Colossus. Producentem tej zdalnie sterowanej platformy jest Shark Robotics. Poniżej pełne wartości techniczne ze strony „Specifications” zachowanej czterostronicowej broszury producenta, przygotowanej w 2024 roku. To tabela katalogowa modelu, bez dowodu, że polski egzemplarz miał wszystkie prezentowane moduły i identyczną konfigurację. 36
| Parametr katalogowy Colossusa | Wartość w broszurze |
|---|---|
| Długość | 160 cm / 63 cale |
| Szerokość | 78 cm / 31 cali |
| Wysokość | 76 cm / 30 cali |
| Masa | 525 kg / 1157 lb |
| Ładowność | 500 kg / 1102 lb |
| Zdolność ciągnięcia | 650 kg / 1430 lb |
| Prędkość | 3,5 km/h / 2,2 mph |
| Pokonywanie przeszkód | Do 30 cm / 12 cali |
| Nachylenie wzdłużne | Do 40° |
| Nachylenie poprzeczne | Do 30° |
| Napęd | Dwa silniki elektryczne, 2 × 4000 W |
| Akumulatory | Sześć litowo-jonowych Shark Energy, wymiennych podczas pracy |
| Deklarowany czas działania | 12 godzin |
| Ochrona przed wodą i pyłem | IP67 |
| Podwozie | Aluminium klasy lotniczej |
| Obserwacja i pomiary | Kamera z zoomem, termowizja, GPS, czujniki temperatury, układ bezwładnościowy |
| Armatura | Działko wodno-pianowe i sterowany zawór wlotu wody |
| Przepływ podany na s. 2 | 3000 l/min — równocześnie wydrukowano 1003 GPM |
Broszura zawiera sprzeczność: okładka podaje 3800 l/min, a strona specyfikacji 3000 l/min, obie obok 1003 GPM. Wartości zachowano z rozróżnieniem stron; nie są one wynikiem pomiaru wydajności podczas pożaru. Pozostałe strony przedstawiają wymienne moduły, między innymi kosz transportowy, nosze i wentylator, oraz system sterowania. Sama ich obecność w katalogu nie potwierdza użycia w Warszawie. Samochody OSP opisano tylko jako GCBA Scania i SLRR Amarok; bez pewnego wariantu podwozia, rocznika i zabudowy nie da się zestawić wiarygodnej tabeli konkretnego wozu. 37
Ubezpieczenie, dzierżawa i odbudowa
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego 11 czerwca 2024 roku nakazał rozbiórkę obiektu z wyłączeniem części biurowej. Według raportu MIRBUD prace zakończono w drugiej połowie roku. 31 sierpnia 2024 otwarto Tymczasowe Miasteczko Handlowe: około ośmiuset kontenerów dostosowanych do sprzedaży i usług, przede wszystkim dla dotychczasowych najemców. Liczba kontenerów nie jest liczbą niezależnych przedsiębiorstw, ponieważ lokale mogą składać się z kilku modułów. 38
Zniszczony majątek spółki był ubezpieczony w konsorcjum z Allianz Polska jako liderem oraz Wiener, InterRisk i Uniqą. Ochrona obejmowała między innymi pożar, utratę czynszu oraz szkody związane z akcją ratowniczą; polisa zawierała też ograniczenia dotyczące określonych ryzyk, w tym terroryzmu. Sprawozdanie za pierwsze półrocze 2026 roku informuje już o ugodzie, otrzymaniu odszkodowania i definitywnym zamknięciu rozliczenia szkody między spółką a konsorcjum. W rozdziale nie ujawniono kwoty ugody. 39
Jest to rozliczenie majątku operatora. Nie potwierdza wypłacenia każdemu kupcowi równowartości jego utraconego towaru i zarobku. Również okresowa obniżka czynszu dzierżawnego przyznana spółce przez wydzierżawiających, opisana w jej raporcie, dotyczy innej relacji niż indywidualne umowy kupców na stoiska. 40
2 lipca 2026 roku operator poinformował o zgodzie Rady Warszawy na bezprzetargowe przedłużenie dzierżawy o 29 lat. Prezes Małgorzata Konarska wskazywała wtedy, że przed rozpoczęciem budowy pozostawały podpisanie umowy i zakończenie procedur budowlanych. 2 września spółka ogłosiła uzyskanie pozwolenia na budowę, nadal oczekując na finalizację dzierżawy. Zgoda rady, pozwolenie budowlane, podpisana umowa i rzeczywiste rozpoczęcie robót są odrębnymi etapami. wrześniowy komunikat nie ustalał pewnej daty ponownego otwarcia. 41
Następstwa dyplomatyczne i bezpieczeństwo hal
12 maja 2025 roku Radosław Sikorski ogłosił wycofanie zgody na funkcjonowanie rosyjskiego konsulatu w Krakowie. Powiązał tę decyzję z dowodami dotyczącymi rosyjskiego zlecenia podpalenia Marywilskiej. Był to skutek dyplomatyczny ustaleń służb i prokuratury, odrębny od indywidualnej odpowiedzialności ustalanej w postępowaniu karnym. 42
Pożar wywołał również pytania o tempo rozwoju ognia i działanie oddzieleń przeciwpożarowych. Wczesne doniesienia wskazywały możliwy problem z kurtynami, lecz nie zawierały pełnej opinii technicznej. Branżowa relacja PSP opisuje warunki akcji, a nie orzeczenie o winie właściciela lub projektanta. W publicznie dokumentacji nie ustalono końcowego rozstrzygnięcia odpowiedzialności za ewentualne zaniedbania zabezpieczeń. 43
Film dokumentalny
„Policjanci i prokuratorzy zakończyli oględziny pogorzeliska Centrum Handlowego Marywilska 44” to dokument Komendy Stołecznej Policji opublikowany 2 grudnia 2024 roku. Pełna wersja trwa 17 minut i 41 sekund. Montaż przygotował sierż. szt. Rafał Markiewicz; zdjęcia realizował zespół policyjnych operatorów wymieniony w komunikacie KSP. Materiał opiera się na dokumentacji akcji i oględzin. Oficjalna polskojęzyczna publikacja znajduje się na kanale Policji w YouTube, a strona KSP zawiera również zapowiedź. Podany tam plik MP4 o wielkości 32,29 MB jest zapowiedzią, nie pełnym siedemnastominutowym filmem. Nie potwierdzono emisji na odrębnej polskiej platformie abonamentowej. 44
Nie jest to fabularna rekonstrukcja procesu. W chwili publikacji filmu nie ogłoszono jeszcze polskich zarzutów z maja 2025 roku ani późniejszych wyroków. Policyjne zestawienie z grudnia przedstawiało ówczesny etap oględzin i odzyskiwania własności; aktualizacje z lat 2025–2026 trzeba czytać w późniejszych dokumentach. Sprawdzono jej rzeczywistą metrykę i oficjalne miejsce publikacji, bez deklarowania przetestowania całego odtwarzania. 45
Co pozostaje niewyjaśnione
Najważniejszą niewiadomą jest bezpośrednie sprawstwo podpalenia hali. Prokuratura przedstawiła zarzuty osobom łączonym z kierowaniem siatką, filmowaniem i pomocą, a sąd skazał trzech uczestników grupy; nie opublikowano jednak w dokumentacji końcowego ustalenia, kto konkretnie wzniecił ogień przy Marywilskiej. Zamknięte rozprawy z jesieni 2026 roku nie dają publicznego wglądu w cały materiał dowodowy. 46
Brakuje również pełnych polskich wyroków i ich sygnatur, potwierdzenia późniejszej prawomocności skazań z 2025 roku, kompletnej opinii pożarniczej oraz zbiorczego rozliczenia pomocy dla wszystkich kupców. Potwierdzone pozostają natomiast ogromne straty materialne, przeprowadzone oględziny, indywidualnie opisane role procesowe, powrót części przedsiębiorców do handlu i kolejne formalne etapy odbudowy. 47
Przejdź do archiwum publikacji i dokumentów o podpaleniu Marywilskiej 44.