7 października 2023 roku Hamas i inne palestyńskie ugrupowania zbrojne zaatakowały południowy Izrael. Równocześnie ostrzelano kraj rakietami, napadnięto na miejscowości, imprezy muzyczne i posterunki wojskowe. Napastnicy zabijali cywilów, żołnierzy i policjantów, podpalali domy oraz uprowadzali ludzi do Strefy Gazy. Powszechnie przywoływany bilans około 1 200 zabitych wymaga rozdzielenia kategorii i dat: kolejne rejestry odmiennie zaliczają członków lokalnej obrony, osoby zmarłe od ran oraz zabitych w następnych dniach. Uprowadzono 251 osób; w części przypadków do Gazy przewieziono już zwłoki.1

To opracowanie dotyczy przede wszystkim wydarzeń 7 października. Późniejsze zgony w niewoli, uwolnienia, wojna w Gazie, postępowania i pomoc rodzinom występują jako osobne następstwa. Według komunikatu IDF z 26 stycznia 2026 roku wszystkie osoby żywe i szczątki z kohorty uprowadzonych zostały zwrócone do Izraela. Ostatni powrót dotyczył ciała policjanta Rana Gviliego, zabitego w dniu ataku. Nie oznacza to, że wszyscy zakładnicy przeżyli.3

Stan zdarzeń i postępowań sprawdzono do 14 listopada 2026 roku; ponowny dostęp do dokumentów i kontrolę ofert filmowych wykonano 15 listopada. Archiwum źródeł zawiera również imienne zestawienia oraz opis ich rzeczywistego zakresu.

Spis treści

  1. Bilans: różne liczby i różne grupy
  2. Poranek 7 października
  3. Nova, drogi i plaża Zikim
  4. Miejscowości: Beeri, Nir Oz, Kfar Aza i Nahal Oz
  5. Zamordowani: rodziny, praca i plany
  6. Zabici ratownicy i funkcjonariusze
  7. Zakładnicy: los osoby, data śmierci i data powrotu
  8. Ugrupowania, dowódcy i motywy
  9. Broń, pojazdy i granice identyfikacji
  10. Ratownictwo, szpitale i pomoc cywilna
  11. Przemoc seksualna: co ustaliły różne zespoły
  12. Postępowania: MTK, USA i izraelski sąd specjalny
  13. Dochodzenia w sprawie służb i odpowiedzialność instytucji
  14. Pomoc, przesiedlenie i pamięć
  15. Filmy i dostępność w Polsce
  16. Nierozstrzygnięte kwestie

Bilans: różne liczby i różne grupy

Izraelski ubezpieczyciel społeczny Bituach Leumi podał przed trzecią rocznicą 778 zabitych cywilów 7 października, w tym 70 cudzoziemców. Jego zestawienie wyłącza służby bezpieczeństwa oraz lokalne oddziały obrony. W tym samym komunikacie liczba 1 029 odnosi się do cywilów zabitych od początku wojny do 2026 roku, a nie do jednego dnia. Te dane nie zastępują bilansu obejmującego również poległych żołnierzy i policjantów.2

Zestawienie Co obejmuje Czego nie wolno z niego wyprowadzać
Około 1 200 zabitych Przybliżony, zbiorczy bilans ataku i jego bezpośrednich następstw Nie oznacza 1 200 samych cywilów ani napastników wliczonych do ofiar
778 cywilów w komunikacie Bituach Leumi z 2026 roku Cywilne zgony tego dnia według reguł świadczeń, bez służb i lokalnej obrony Nie jest pełnym bilansem wszystkich zabitych
1 141 nazwisk w wykazie APPG UK–Israel Szersza kohorta z metodologii raportu: 7–11 października, także północ kraju, oraz trzy późniejsze zgony od ran Nie jest liczbą osób zabitych wyłącznie 7 października na południu
251 uprowadzonych Osoby zabrane 7 października, w tym ciała zabitych Nie można dodać wszystkich do liczby zabitych; część wróciła żywa
676 poszkodowanych w Soroka w pierwszych 24 godzinach Przyjęcia jednego szpitala, z różnymi stopniami ciężkości Nie jest bilansem kraju ani oknem do północy 7 października

Podstawy i różnice tych zestawień omawiają raporty COI, APPG, Bituach Leumi oraz publikacja zespołu Soroka.1,2,40,67

Jeszcze inną kategorią są osoby administracyjnie uznane za poszkodowane wskutek wrogich działań. Obejmuje ona m.in. następstwa psychiczne i zbiorowe procedury uznania mieszkańców za uprawnionych do pomocy. Dziesiątki tysięcy takich decyzji nie oznaczają dziesiątek tysięcy postrzelonych. Także liczby wszystkich hospitalizacji od początku wojny nie są liczbą rannych 7 października. Nie ustalono tu jednego końcowego rejestru wszystkich obrażeń fizycznych, który jednocześnie usuwałby wielokrotne transfery pacjentów i oddzielał kolejne dni.59,80

Poranek 7 października

Była sobota i żydowskie święto Simchat Tora. Około 6.30 rozpoczął się zmasowany ostrzał rakietowy. Jednocześnie uzbrojone grupy przekroczyły granicę Strefy Gazy drogą lądową, morską i powietrzną. Uderzyły zarówno na obiekty wojskowe, jak i osiedla mieszkaniowe, ludzi na drogach oraz miejsca wypoczynku. W domach chroniono się początkowo przed rakietami; do mieszkańców stopniowo docierały wiadomości o napastnikach poruszających się wewnątrz ich miejscowości.4

Atak nie był pojedynczą strzelaniną zakończoną po kilku minutach. W wielu miejscach przemoc trwała godzinami, a walki i poszukiwania napastników także w następnych dniach. Część lokalnych zespołów obrony, policjantów i żołnierzy podejmowała walkę bez pełnego obrazu sytuacji. Inni byli zabijani lub brani do niewoli na zaatakowanych posterunkach. Zabójstwo żołnierza podczas walki i zabójstwo rozbrojonego, rannego lub poddanego człowieka mają odmienny status w prawie konfliktów zbrojnych.4,28

Komisja ONZ rekonstruowała reprezentatywne zdarzenia, a nie każdą śmierć i każdą jednostkę uczestniczącą w obronie. Odrębne badania wojskowe ujawniły brak przygotowania na tak szeroki atak, opóźnienia i zawodną koordynację. Na pełniejszy opis składają się również świadectwa mieszkańców: informacje o miejscu przebywania rodziny, urywające się telefony, prośby o karetkę i wielogodzinne oczekiwanie na ewakuację.4,55

Zniszczony dom w kibucu Beeri po ataku. Fot. Quique Kierszenbaum, The Guardian, publikacja 11 października 2023.
Zniszczony dom w kibucu Beeri po ataku. Fot. Quique Kierszenbaum, The Guardian, publikacja 11 października 2023.

Nova, drogi i plaża Zikim

Na festiwalu Supernova, nazywanym Nova, w pobliżu Reim przebywały tysiące osób. Po rozpoczęciu alarmów policja zarządziła zakończenie imprezy. Część uczestników odjechała, inni zostali zaatakowani na drogach, w miejscach schronienia oraz na samym terenie festiwalu. Raport COI rozróżnia początek ostrzału i ewakuacji od późniejszego pojawienia się uzbrojonych napastników na głównym terenie imprezy. Nie należy opisywać wszystkich zdarzeń jako jednego równoczesnego ataku na scenę.5

W raporcie z czerwca 2024 roku COI przywołano 364 zabitych uczestników oraz szerszą liczbę 379 obejmującą teren i sąsiedztwo. Inne wykazy inaczej przypisują osoby zabite na drogach, ochroniarzy, policjantów i tych, których ciała uprowadzono. Różnice nie uzasadniają dowolnego wyboru największej wartości. W archiwum zachowano nazwy miejsc z imiennego wykazu źródłowego, bez automatycznego przeliczenia ich na nowy bilans festiwalu.5,67

Atak nad morzem objął plażę Zikim. Komisja ONZ opisała m.in. zabójstwa nastolatków, wędkarzy oraz ludzi chroniących się w okolicy. Zwróciła uwagę na kłopoty z dotarciem do właściwej centrali alarmowej i brak skutecznej pomocy dla części dzwoniących. Odnalezienie i rozpoznanie szczątków nie zawsze następowało tego samego dnia. Historyczne raporty podają dla plaży 18 albo 19 zabitych; nie ujednolicono tej różnicy przez usunięcie nazwiska z wykazu.6

Miejscowości: Beeri, Nir Oz, Kfar Aza i Nahal Oz

W Beeri atakowano domy, uprowadzano mieszkańców i podpalano budynki. Miejscowa klinika stała się punktem leczenia rannych. Późniejsza wojskowa analiza przyjęła 101 zabitych cywilów oraz 31 poległych członków służb, w tym ośmiu policjantów. Wskazała 30 uprowadzonych mieszkańców i dwie inne uprowadzone osoby. Starszy raport COI operował częściowo inną liczbą mieszkańców; różnice daty i zakresu pozostają widoczne w źródłach.7,8

Nir Oz poniósł szczególnie duże straty wśród niewielkiej społeczności. Komisja ONZ opisała zabijanie, podpalanie i uprowadzanie ludzi przez przedstawicieli kilku ugrupowań. Według jej rekonstrukcji izraelskie siły dotarły dopiero po odejściu napastników, a ewakuację mieszkańców ukończono następnego dnia. W tym miejscu rozegrały się historie Alexa Dancyga, rodziny Bibasów, Odeda i Yocheved Lifshitzów oraz licznych zagranicznych pracowników.9

W Kfar Aza zginęli m.in. Roee i Smadar Idan. Dwoje ich dzieci, Michael i Amalia, przeżyło ukrywając się w domu; trzyletnia Abigail została uprowadzona i wróciła podczas wymiany w listopadzie 2023 roku. Raporty opisują również rodziny zabite razem i osoby, które zginęły pomagając bliskim uciec. Nahal Oz oznacza natomiast zarówno kibuc, jak i odrębną bazę wojskową. Mieszkańców, żołnierzy i uprowadzonych z tych miejsc trzeba liczyć osobno.10

Zamordowani: rodziny, praca i plany

Vivian Silver, 74 lata, urodziła się w Winnipeg i przeniosła do Izraela w latach siedemdziesiątych. Współtworzyła Women Wage Peace, kierowała wspólnie przedsięwzięciami arabsko-żydowskiego AJEEC, działała w Betzelem i pomagała w przewożeniu palestyńskich pacjentów do izraelskich szpitali. Przez kilka tygodni rodzina miała nadzieję, że została uprowadzona. W listopadzie zidentyfikowano jednak jej szczątki z domu w Beeri: została zabita podczas początkowego ataku. Potwierdzenie przekazane 13 listopada nie jest datą jej śmierci. Jej poglądy i pomoc mieszkańcom Gazy są udokumentowanymi elementami biografii; nie chroniły jej przed napastnikami.11

Hayim Katsman, 32 lata, był badaczem religii i polityki, absolwentem doktoratu University of Washington z 2021 roku i wykładowcą. Zajmował się m.in. współczesnym religijnym syjonizmem, otrzymał Kimmerling Award za pracę przedstawioną w 2019 roku. W Holit pracował także w ogrodach, naprawiał samochody i zajmował się muzyką. Association for Israel Studies upamiętniło go jako człowieka, który zginął osłaniając sąsiadkę. Późniejsze uznanie członka lokalnej obrony za poległego w systemie wojskowym pokazuje, dlaczego administracyjny status i codzienna biografia bywają w rejestrach różne.12

Yahav Winner, reżyser i producent związany z Kfar Aza, zginął umożliwiając żonie Shaylee Atary ucieczkę z ich nowo narodzoną córką Shayą. Pozostawił m.in. krótkometrażowy film The Boy, opowiadający o ojcu i synu w kibucu przy granicy z Gazą. Film powstał przed masakrą; jego późniejsze pokazy upamiętniają twórcę, ale nie czynią go rekonstrukcją wydarzeń 7 października. Imienny wykaz APPG podaje wiek 37 lat.13

W Beeri zabito Milę Cohen, dziewięciomiesięczne dziecko, jej ojca Ohada Cohena, 43 lata, oraz babcię Yonę Cohen, 73 lata. Matka Mili i dwaj starsi synowie przeżyli. W tej samej miejscowości zginęli Lianne Sharabi i jej córki Noya, 16 lat, oraz Yahel, 13 lat. Mąż Lianne, Eli Sharabi, został uprowadzony i wrócił żywy w lutym 2025 roku. Zabitych członków jego rodziny i późniejsze cierpienie zakładnika nie należy przedstawiać jako jednej daty śmierci całej rodziny.14

Rinat i Chen Evenowie zginęli wraz z synami Alonem, 16 lat, i Ido, 14 lat; dwaj młodsi chłopcy przeżyli. Dana Bachar oraz jej piętnastoletni syn Carmel zostali zabici, a ciężko ranny ojciec rodziny Avidor przeżył, podobnie jak córka. Carmela Dan i jej dwunastoletnia wnuczka Noya Dan były początkowo zaliczane do zaginionych lub możliwych zakładników, zanim rozpoznano ich ciała. Wczesny status poszukiwanej osoby nie dowodzi, że przeżyła atak i została przewieziona do Gazy.15

Zamordowani nastolatkowie na plaży Zikim obejmują Shahafa Kriefa, Alinę Weissberg, Nadava Tayeba, Ora Taasę i Tala Kerena. COI i APPG różnią się w zapisie części nazwisk oraz wieku Ora. Wśród starszych ofiar byli Aryeh Uzan i jego syn Eliyahu. W tabelach archiwalnych pozostawiono źródłową pisownię łacińską; nie usuwano osoby dlatego, że transliteracja w innym dokumencie wygląda inaczej.16

Nie wszystkie ofiary były obywatelami Izraela ani Żydami. W Alumim zginęło dziesięciu nepalskich studentów uczestniczących w programie praktyk rolniczych. Radio Nepal, powołując się na ambasadę, wymieniło: Prabesh Bhandari, Dipesh Raj Bista, Ashish Chaudhary, Ganesh Kumar Nepali, Narayan Prasad Neupane, Rajan Phulara, Anand Saha, Lokendra Singh Dhami, Rajesh Kumar Swarnakar i Padma Thapa. W APPG część nazwisk ma inne transliteracje i kolejność członów. Inni zagraniczni zabici pracowali w rolnictwie lub opiece; w rejestrze znajdują się m.in. Angelyn Aguirre, Loreta Alacre, Grace Cabrera i Paul Vincent Castelvi. Osobno opisujemy uprowadzonego w Alumim Bipina Joshiego.17,79

W ataku zginęli również arabscy obywatele Izraela, w tym osoby z miejscowości beduińskich, oraz pracownicy z różnych państw Azji i Afryki. Imienne zestawienie w archiwum obejmuje dzieci, seniorów, uczestników imprez, mieszkańców i służby, a nie tylko najbardziej znane medialnie biografie. Nie jest jednak nowym urzędowym wykazem samego 7 października: jego szerszą kohortę opisuje metodologia APPG.1,68

Zabici ratownicy i funkcjonariusze

IFRC upamiętniła siedmioro członków Magen David Adom zabitych podczas niesienia pomocy: Aharona Haimova, Avię Hatzroniego, Amit Mann, Michela Nisenbauma, Doleva Yehuda, Liora Rudaifa oraz Ronena „Tommy’ego” Engela. Nie wszyscy zginęli w tej samej miejscowości i nie wszystkie ciała odnaleziono od razu. Wiek podawany w późniejszym upamiętnieniu może odnosić się do innego momentu niż wiek w dniu ataku.18

Amit Mann, 22 lata, rozpoczęła wolontariat w MDA jako nastolatka. Została paramedyczką i instruktorką. W Beeri przez wiele godzin zajmowała się rannymi w miejscowej klinice, gdzie została zabita. Biogram MDA i niezależna rekonstrukcja COI pozwalają odróżnić jej rzeczywistą pracę ratowniczą od późniejszej symbolicznej obecności w upamiętnieniach. W listopadzie 2024 roku w Netivot rozpoczęła naukę pierwszej pomocy grupa 60 uczniów w ośrodku nazwanym jej imieniem.19,61

Dawna klinika stomatologiczna w Beeri, która podczas ataku służyła jako punkt pomocy rannym. Fot. Shaun Kingma/ABC News, reportaż opublikowany 8 października 2024. Dokładny dzień wykonania niepodany; ABC News.
Dawna klinika stomatologiczna w Beeri, która podczas ataku służyła jako punkt pomocy rannym. Fot. Shaun Kingma/ABC News, reportaż opublikowany 8 października 2024. Dokładny dzień wykonania niepodany; ABC News.

W bazie Nahal Oz zginęła m.in. Eden Nimri, dowódczyni oddziału Sky Riders, która stawiała opór napastnikom i umożliwiła innym ucieczkę. Roni Eshel, dziewiętnastoletnia obserwatorka, przekazywała meldunki o ataku; jej ojciec Eyal Eshel później domagał się wyjaśnienia, dlaczego pomoc nie dotarła na czas. Personel obserwacyjny, żołnierze walczący, osoby rozbrojone i uprowadzone mają odrębne historie. W raporcie COI zabijanie rannych lub poddanych członków sił zbrojnych oceniono jako zbrodnię wojenną.20

Zakładnicy: los osoby, data śmierci i data powrotu

Wiadomość o śmierci mogła nadejść wiele tygodni albo miesięcy po zdarzeniu. Niektóre osoby początkowo uznawane za zakładników zostały zabite w Izraelu, a ich szczątki odnaleziono później. Inne uprowadzono żywe i zginęły w niewoli. Jeszcze inne zostały zabite podczas późniejszych działań zbrojnych, także od izraelskiego ognia. W grudniu 2023 roku izraelscy żołnierze zastrzelili uwolnionych spod bezpośredniej kontroli porywaczy Yotama Haima, Alona Shamriza i Samara Talalkę. To późniejsze zgony, a nie trzy ofiary zabite na miejscu 7 października.21

Alex Dancyg, urodzony w Warszawie w 1948 roku w rodzinie ocalałych z Zagłady, w 1957 roku wyjechał z rodzicami do Izraela. W Nir Oz zajmował się rolnictwem, zwłaszcza nawadnianiem, a jako historyk i edukator Yad Vashem kształcił przewodników i prowadził młodzież do Polski. Z Rachel miał czworo dzieci; kibucowe wspomnienie wymienia trzynaścioro wnucząt. Uprowadzono go żywego. O jego śmierci poinformowano w lipcu 2024 roku, a ciało wróciło w sierpniu. Źródła pamięci podają rozbieżne dokładne daty śmierci, dlatego nie przyjmujemy jednej z nich jako bezspornego ustalenia medycyny sądowej.22

Bipin Joshi miał 23 lata w chwili uprowadzenia z Alumim i uczestniczył w programie Learn and Earn. Podczas gdy dziesięciu innych nepalskich studentów zabito w ataku, jego rodzina przez dwa lata oczekiwała wiadomości. Szczątki zwrócono w październiku 2025 roku; ich identyfikację potwierdzono 14 października, następnie przewieziono je do Nepalu. Tamtejsze MSZ zapowiadało dalsze ustalanie przyczyn i okoliczności śmierci. Data identyfikacji nie wyznacza daty zgonu.23

MSZ Tajlandii potwierdziło 4 grudnia 2025 roku zwrot szczątków Sudthisaka Rinthalaka, ostatniego tajlandzkiego zakładnika pozostającego w Gazie. Tajlandzka kohorta obejmowała 31 uprowadzonych: 28 wróciło żywych, trzy osoby w trumnach. Ten komunikat koryguje nadal widoczny w wykazie APPG stary opis Sudthisaka jako przetrzymywanego. Rodziny migrantów zarobkowych przechodziły procedury identyfikacji, transportu i pomocy w innym państwie niż rodziny izraelskie.24

Ran Gvili, 24-letni policjant jednostki Yasam, został zabity 7 października, a jego ciało zabrano do Gazy. Identyfikacja i zwrot 26 stycznia 2026 roku zamknęły izraelski wykaz oczekiwanych powrotów. W komunikacie IDF oddzielono 251 osób z 2023 roku od czterech osób związanych z wydarzeniami z lat 2014–2015: Avera Mengistu, Hishama al-Sayeda, Hadara Goldina i Orona Shaula. Nie doliczamy ich do porwań z 7 października.25

Oded Lifshitz, dziennikarz i działacz pokojowy z Nir Oz, nie został uwolniony żywy w lutym 2025 roku, mimo takiego błędnego zapisu w jednym wykazie. Dyrektor izraelskiego instytutu medycyny sądowej Chen Kugel potwierdził 20 lutego identyfikację zwróconego ciała i śmierć w niewoli ponad rok wcześniej. Jego żona Yocheved wróciła żywa w październiku 2023 roku. Także zwolnienie żywej osoby nie jest zapewnieniem, że pozostaje ona przy życiu w późniejszej dacie kontroli całego zestawienia.26

W archiwum podajemy wszystkie 251 nazwanych osób z wykazu APPG, ale nie kopiujemy błędnych indywidualnych dat i statusów. Całościowy komunikat IDF o zakończeniu powrotów oraz zagraniczne komunikaty identyfikacyjne mają pierwszeństwo przed niepoprawionym wierszem zestawienia. Osobne dane Bituach Leumi dotyczą 216 cywilnych zakładników: 154 powrotów żywych i 62 ciał. Wyłączenie służb wyjaśnia, dlaczego nie jest to ta sama kohorta co wszystkie 251 osób.27

Ugrupowania, dowódcy i motywy

Główną rolę odegrały Brygady Izz ad-Dina al-Kassama, zbrojne skrzydło Hamasu. COI wskazała również Palestyński Islamski Dżihad i jego Brygady al-Kuds, Brygady Męczenników Al-Aksa, Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny, Demokratyczny Front Wyzwolenia Palestyny, Komitety Ludowego Oporu oraz Ruch Mudżahedinów. HRW niezależnie potwierdziła udział co najmniej pięciu ugrupowań. Część osób bez mundurów uczestniczyła w przestępstwach, lecz cywilny ubiór nie pozwala sam w sobie ustalić przynależności ani rozszerzyć odpowiedzialności na ogół mieszkańców Gazy.28

Jahja Sinwar, urodzony w 1962 roku w obozie w Khan Yunis, studiował język arabski na Uniwersytecie Islamskim w Gazie. Współtworzył wewnętrzny aparat bezpieczeństwa Hamasu, Majd. Według amerykańskich akt został w 1989 roku skazany w Izraelu na cztery dożywocia za udział w organizacji zabójstw dwóch izraelskich żołnierzy i czterech Palestyńczyków podejrzewanych o współpracę z Izraelem. Wyszedł w ramach wymiany związanej z uwolnieniem Gilada Szalita w 2011 roku. Od 2017 roku kierował Hamasem w Gazie; w 2024 roku objął także przywództwo polityczne po Haniyehu. To udokumentowana kariera organizacyjna, nie diagnoza osobowości.29,30

Muhammad Diab Ibrahim al-Masri, znany jako Muhammad Deif, urodził się w 1965 roku. Arabskojęzyczny biogram opisuje studia na Uniwersytecie Islamskim, wcześniejsze zainteresowania teatrem i pobyt w izraelskim więzieniu. Pseudonim wiązano ze znaczeniem „gość” i życiem w ukryciu. Od 2002 roku stał na czele Brygad al-Kassama. MTK przypisał mu na etapie nakazu aresztowania rolę w uzgodnieniu i realizacji wspólnego planu z Sinwarem i Ismailem Haniyehem. Nie przeprowadzono procesu, który pozwalałby uznać wszystkie zarzuty za prawomocnie osądzone.29,31,47

Ismail Haniyeh dorastał w obozie Shati, ukończył Uniwersytet Islamski w Gazie i był związany z politycznym otoczeniem Ahmeda Yassina. W 2006 roku objął urząd premiera Autonomii Palestyńskiej; po rozwiązaniu rządu przez Mahmuda Abbasa w 2007 roku odrzucił dymisję i pozostał faktycznym przywódcą Hamasu w Gazie. Biogram CNN wymienia żonę Amal i trzynaścioro dzieci. Późniejsza funkcja zagranicznego przywódcy politycznego różniła się od bezpośredniego dowodzenia oddziałem na terenie izraelskiej miejscowości.81

Khaled Meshaal, urodzony w 1956 roku, działał przede wszystkim w zagranicznym kierownictwie Hamasu. Już raport Congressional Research Service z 2004 roku przypominał, że w 1997 roku przeżył izraelską próbę zabójstwa w Ammanie. Późniejsze akta DOJ opisują jego polityczne i finansowe znaczenie dla organizacji. Dawnego miejsca pobytu wskazanego w raporcie CRS nie traktujemy jako aktualnego adresu w 2026 roku.82

Marwan Issa urodził się w 1965 roku w obozie Bureij. Według biogramu ECFR przed powstaniem Hamasu należał do Bractwa Muzułmańskiego; był zatrzymywany przez Izrael podczas pierwszej intifady, a później przez Autonomię Palestyńską. Jego udokumentowaną rolą w późniejszej strukturze zbrojnej było zastępowanie Deifa. Ali Abed Al Rahman Baraka, którego karta OFAC wskazuje urodzenie w 1966 roku w Libanie, reprezentował organizację w tym kraju i odpowiadał za relacje zagraniczne. Dane te określają tożsamości i kariery; sankcje nie są wyrokami skazującymi za konkretną śmierć.83,84

Osoba Udokumentowana rola w aktach Dalszy stan wynikający z dokumentów
Ismail Haniyeh Szef biura politycznego od 2017 roku, wcześniej kierownictwo Hamasu w Gazie; działalność zagraniczna m.in. w Katarze i Turcji Po potwierdzeniu śmierci prokurator MTK wycofał wniosek o nakaz w sierpniu 2024 roku
Jahja Sinwar, Abu Ibrahim Kierownictwo Hamasu w Gazie, następnie przywództwo polityczne Wniosek MTK wycofany w październiku 2024 po potwierdzeniu śmierci
Muhammad Deif / al-Masri Naczelny dowódca Brygad al-Kassama Nakaz MTK z listopada 2024; postępowanie zakończone po potwierdzeniu śmierci w lutym 2025
Marwan Issa, Abu Baraa Zastępca Deifa, według akt pełnił funkcję od około 2007 roku Amerykański dokument z czerwca 2026 potwierdza wcześniejszą śmierć
Khaled Meshaal, Abu al-Waleed Szef biura politycznego w latach 2004–2017, później przywództwo diaspory W dokumencie DOJ z 15 czerwca 2026 nadal na wolności; brak późniejszego rozstrzygnięcia
Ali Baraka Przedstawiciel Hamasu w Libanie w latach 2011–2019, później relacje zagraniczne Jak Meshaal: według dokumentu DOJ z czerwca 2026 pozostawał na wolności

Podstawą tabeli są dokumenty zarzutów i późniejsza aktualizacja DOJ oraz rzeczywiste decyzje MTK. Lista liderów nie zastępuje identyfikacji wszystkich bezpośrednich wykonawców w poszczególnych miejscach.29,48,50

Deklarowane przez kierownictwo motywy obejmowały sprawę Al-Aksy, okupację, palestyńskich więźniów i zamiar wymuszenia wymian. Dochodzenia odróżniają te deklaracje od ustaleń o planowym zabijaniu i porywaniu cywilów. HRW odrzuciła odpowiedź Hamasu, jakoby krzywda cywilów wynikała wyłącznie z późniejszego chaosu lub działań niezależnych osób. COI uznała twierdzenie, że wszyscy izraelscy „osadnicy” są dozwolonym celem, za sprzeczne z ochroną cywilów w prawie humanitarnym.32

Relacje organizacyjne i finansowe są udokumentowane oddzielnie od osobistych więzi z ofiarami. Amerykańska skarga opisuje finansowanie Hamasu, rolę Iranu i Hezbollahu oraz zbiórki powiązane ze strukturą zbrojną. Są to zarzuty i materiały śledztwa, nie wyrok dowodzący, że każdy sponsor znał każdy element planu 7 października. W aktach nie ustalono wspólnego prywatnego lub finansowego sporu sześciu liderów z opisanymi rodzinami. Celem były społeczności i osoby wybrane w ramach operacji zbrojnej i planu uprowadzeń.33

Broń, pojazdy i granice identyfikacji

Dokumenty opisują użycie karabinków rodziny Kałasznikowa, broni maszynowej, granatników i granatów, a także rakiet oraz urządzeń wybuchowych. W transporcie uczestniczyły m.in. samochody, motocykle, łodzie i motoparalotnie; wykorzystano też bezzałogowce. To historycznie potwierdzone kategorie. jawne materiały nie dają kompletnej listy numerów seryjnych, producentów i modeli każdego egzemplarza, pojazdu czy aparatu latającego.34

AP w październiku 2023 roku przytoczyła analizę ekspertów i południowokoreańskich władz wskazującą na prawdopodobne użycie północnokoreańskiej amunicji F7, a także możliwą obecność karabinka Type 58. Analiza oznaczeń nie jest dowodem bezpośredniej dostawy przez rząd Korei Północnej ani jego wcześniejszej wiedzy o planie ataku. Trzeba także odróżnić pocisk F7 od granatnika, z którego go wystrzelono.35

Późniejsza analiza AP z 15 stycznia 2024 roku obejmowała ponad 150 fotografii i nagrań z trzech miesięcy wojny. Nie dowodzi więc obecności wszystkich wymienionych tam modeli już 7 października. W tekście i powielającej go literaturze występuje nawet błędne oznaczenie czołgu „Merkava Mark VI”. Nie przejęto go jako rzeczywistego modelu. Również nazwa rodziny broni nie pozwala bez dodatkowych oznaczeń przypisać konkretnego producenta.36

W archiwum zamieszczono pełne rubryki techniczne karty AKM i jego bliskich odmian opracowanej przez Small Arms Survey z Royal Armouries. Karta podaje m.in. amunicję 7,62 × 39 mm, masę nienaładowanego AKM 3,06 kg i AKMS 3,53 kg oraz oddzielne długości wersji z kolbą stałą i składaną. Są to dane identyfikacyjne rodziny, a nie ustalenie, że każdy karabinek napastników był rosyjskim AKM.37

Przewodnik Small Arms Survey odrębnie identyfikuje Type 58 jako północnokoreańską konstrukcję odpowiadającą AK-47 Type 3, na nabój 7,62 × 39 mm. Jego karta F-7 dotyczy określonego wariantu odłamkowego kalibru 40 mm. Nie utożsamiamy automatycznie tej karty z każdym użyciem nazwy F7 w depeszy prasowej. Publicznie dostępne zestawienia nie rozstrzygają pełnego wariantu amunicji w każdym miejscu ataku.38

Ratownictwo, szpitale i pomoc cywilna

Analiza rejestrów MDA obejmowała 4 097 zapisów dysponowania zespołów między 6.30 a 23.59, w tym 1 612 bezpośrednio związanych z atakiem. To liczba zapisów działań, nie ludzi: jedna interwencja mogła dotyczyć kilku poszkodowanych. Autorzy przywołali także 2 290 związanych z atakiem przyjęć do izraelskich szpitali 7 października według danych Ministerstwa Zdrowia. Jest to przypisany tej publikacji bilans przyjęć, nie nowa lista odrębnych obrażeń sporządzona w 2026 roku. Zespoły miały trudności z dotarciem do terenów aktywnych walk. Ewakuacji podejmowali się także mieszkańcy, bliscy, żołnierze i kierowcy prywatnych samochodów. Nie wszyscy ranni byli od razu transportowani przez publiczne ratownictwo.39

Zespół Soroka University Medical Center w Beer Szewie opisał pierwszego poszkodowanego przyjętego o 7.37 i ogłoszenie zdarzenia masowego o 8.00. Do 21.00 leczono 572 osoby, do północy 626, a w pierwszych 24 godzinach 676. W tej ostatniej grupie 136 osób miało ciężkie obrażenia. Wykonano 96 operacji, przetoczono 200 jednostek krwi; 34 pacjentów miało mniej niż 16 lat. Cztery osoby były martwe przy przyjęciu, dwie zmarły podczas leczenia w części urazowej. Pod koniec artykułu autorzy zaokrąglili liczbę przyjęć do 680; tutaj zachowano dokładną liczbę z opisu wyników.40

Szpital rozszerzał możliwości operacyjne i diagnostyczne, sprowadzał personel i kierował ustabilizowanych pacjentów do innych ośrodków. Pracownicy socjalni zorganizowali informację dla rodzin szukających zaginionych. W następnych dniach uruchomiono opiekę nad dziećmi personelu; część lekarzy i pielęgniarek miała własnych bliskich wśród zabitych lub uprowadzonych. Relacja jednego szpitala nie opisuje całej sieci leczenia i nie usuwa nierówności w obciążeniu poszczególnych placówek.40

Dyspozytorka Linoy El-Ezra rozmawiała z dziewięcioletnim Michaelem Idanem po zabiciu jego rodziców i pomagała mu przetrwać wraz z siostrą. Chaim Rubin opisywał improwizowany punkt leczenia w synagodze oraz wyczerpywanie się zapasów. Według IFRC centrala MDA przyjęła ponad 21 700 połączeń alarmowych, a służba krwi zebrała około 5 000 jednostek. Bank mleka pomagał niemowlętom oddzielonym od matek. Połączenia, wysłane zespoły, pacjenci i pobrane jednostki krwi są odmiennymi miarami reakcji.41

W reportażu ABC Rami Gold, mieszkaniec Beeri, opowiadał o próbie ratowania rannego przyjaciela i własnych obrażeniach od odłamków. Ayelet Hakim opisała wielogodzinne oczekiwanie z dziećmi na ewakuację; później rodzina mieszkała poza kibucem. Byli generałowie i cywile spontanicznie podejmowali pomoc. Historia Noama i Gali Tibonów, którzy dotarli do rodziny w Nahal Oz, została udokumentowana w relacjach i filmie. Te świadectwa opisują konkretne ratunki oraz doświadczenia ocalałych, a nie pełną skuteczność całej operacji państwa.42

Przemoc seksualna: co ustaliły różne zespoły

Misja Pramili Patten z początku 2024 roku uznała, że istnieją uzasadnione podstawy do przyjęcia, iż podczas ataków w kilku miejscach doszło do przemocy seksualnej, w tym gwałtów i gwałtów zbiorowych w rejonie Nova, drogi 232 i Reim. W odniesieniu do przemocy wobec niektórych zakładników w niewoli zastosowała wyższe określenie „jasnych i przekonujących informacji”. Zespół nie ustalał pełnej liczby pokrzywdzonych i nie był sądem karnym. Nie przeprowadził wywiadu z osobą, która przeżyła przemoc seksualną samego 7 października; rozmawiał natomiast z uwolnionymi zakładnikami.43

COI odrębnie udokumentowała przemoc seksualną i przemoc uwarunkowaną płcią, lecz nie zdołała niezależnie zweryfikować zarzutów gwałtu na podstawie dostępnego jej materiału. Izrael odmówił komisji dostępu; różne zespoły dysponowały różnymi świadkami i dowodami. Komisja wskazała również konkretne niesprawdzone lub nieprawdziwe opowieści krążące po ataku. Ani odrzucenie pojedynczej pogłoski, ani brak możliwości weryfikacji jednego zdarzenia nie stanowią ustalenia, że żadnej przemocy seksualnej nie było.44

Aktualizacja wymaga wyjścia poza raporty z 2024 roku. Raport Sekretarza Generalnego ONZ S/2026/321 odnotował publiczne relacje sześciu uwolnionych zakładników dotyczące przemocy seksualnej ujawnione w 2025 roku. Jednocześnie zaznaczył, że ONZ nie mogła zweryfikować tych nowych relacji wobec dalszego braku dostępu właściwych organów. Hamas pozostawał w załączniku dotyczącym stron wiarygodnie podejrzewanych o wzorce przemocy seksualnej. Dokument wymienia także izraelskie siły zbrojne i bezpieczeństwa za inne naruszenia wobec Palestyńczyków; to odrębne ustalenia, nie osoby wliczane do bilansu ataku z 7 października.45

W maju 2026 roku ukazał się raport Silenced No More izraelskiej komisji obywatelskiej kierowanej przez Cochav Elkayam-Levy. Autorzy uznali przemoc seksualną za zorganizowany element ataku i niewoli. Opisali analizę tysięcy materiałów oraz ponad 430 wywiadów, świadectw i spotkań z różnymi grupami rozmówców — nie 430 udokumentowanych ofiar gwałtu. Komisja nie jest organem ONZ ani sądem; znaczna część jej archiwum pozostaje niepubliczna. streszczenie i metodologia pozwalają opisać jej wnioski i warsztat, lecz nie zastępują własnej kontroli wszystkich 298 stron i materiałów poufnych.46

Postępowania: MTK, USA i izraelski sąd specjalny

Międzynarodowy Trybunał Karny podał 21 listopada 2024 roku informację o nakazie aresztowania Deifa. Izba przyjęła „uzasadnione podstawy” jego odpowiedzialności za zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości, w tym zabójstwa, eksterminację, tortury, gwałt oraz branie zakładników. Nakaz służy zatrzymaniu i postępowaniu; nie jest wyrokiem skazującym. Wnioski wobec Haniyeha i Sinwara wycofano po potwierdzeniu ich śmierci.47

26 lutego 2025 roku izba zakończyła postępowanie wobec Deifa po uznaniu informacji o jego śmierci za wystarczające. Nakaz utracił skutek. Decyzja dotyczy braku jurysdykcji karnej nad zmarłą osobą, nie uniewinnienia po procesie. Sąd pozostawił możliwość powrotu do sprawy, gdyby ujawniły się dowody, że Deif żyje. Sam dokument w jednym miejscu podaje 22 listopada jako datę nakazu, podczas gdy karta sprawy i komunikat podają 21 listopada; rozbieżność została zachowana w archiwum.48

Departament Sprawiedliwości USA ujawnił 3 września 2024 roku sprawę przeciwko sześciu liderom: Haniyehowi, Sinwarowi, Deifowi, Issie, Meshaalowi i Barace. Skargę zaprzysiężono 1 lutego 2024 roku. Siedem grup zarzutów obejmuje m.in. zmowę w celu zabójstwa obywateli USA, wsparcie materialne i finansowanie terroryzmu. Amerykańskie użycie terminu weapon of mass destruction wynika z zakresu tamtejszego przepisu o urządzeniach destrukcyjnych; nie dowodzi użycia broni chemicznej lub jądrowej 7 października.49

Dokument DOJ z 15 czerwca 2026 roku, w odrębnej sprawie Redy Mazena Ridy Sabassiego, przywołuje postępowanie przeciwko liderom i potwierdza, że czterech z nich zginęło, a Meshaal i Baraka pozostawali na wolności. Nie należy przedstawiać dokumentu Sabassiego jako nowego wyroku na sześciu liderów. Nie pozyskano późniejszego amerykańskiego orzeczenia kończącego ich sprawę; brak takiego dokumentu w zbiorze nie dowodzi braku wszystkich dalszych czynności.50

W Izraelu 11 maja 2026 roku uchwalono ustawę o sądzeniu uczestników masakry, ogłoszoną dwa dni później. Przewiduje specjalny sąd wojskowy w Jerozolimie, składy pierwszej instancji i apelacyjne, obrońcę, tłumaczenie, ochronę pokrzywdzonych oraz publikowanie określonych części procesu. Jej właściwość obejmuje szersze wydarzenia 7–10 października i późniejsze przestępstwa przeciwko uprowadzonym lub ich ciałom. Przepisy dotyczące ewentualnej kary śmierci, w tym automatycznej kontroli apelacyjnej, nie oznaczają, że taka kara została już w tej sprawie orzeczona.51

Pismo Ministerstwa Obrony do komisji Knesetu z 6 października 2026 roku opisuje przygotowania projektu sądowego, a nie zakończony proces. Wymienia budżet, lokalizację, plan zatwierdzeń na styczeń 2027 oraz zadania organizacyjne i przetargowe na oba półrocza 2027 roku. Harmonogram nie jest prawomocnym terminem rozprawy ani dowodem, że którykolwiek zatrzymany został już osądzony według nowej ustawy. Odpowiedzialność każdego oskarżonego wymaga osobnego dowodu i rozstrzygnięcia.52

Dochodzenia w sprawie służb i odpowiedzialność instytucji

Wewnętrzne dochodzenie IDF dotyczące Beeri, ogłoszone w lipcu 2024 roku, stwierdziło niewykonanie zadania ochrony mieszkańców, brak przygotowania do wielokierunkowego ataku oraz przypadki oczekiwania oddziałów poza kibucem, gdy wewnątrz zabijano ludzi. Odnotowało również przypadki pierwszeństwa ewakuacji żołnierzy przed cywilami. To ustalenia operacyjne, nie wyroki karne wobec konkretnych dowódców.53

Pozostaje spór o część zgonów w domu Pessi Cohen w Beeri. COI wskazała prawdopodobny udział izraelskiego ognia i oceniła decyzję o użyciu siły. Późniejszy raport IDF uznał, że większość zakładników zabili napastnicy, i nie znalazł podstaw do przypisania śmierci cywilów wewnątrz domu pociskom czołgowym, pozostawiając potrzebę dalszego badania. Tych ocen nie połączono w fikcyjny wspólny werdykt. COI nie potwierdziła także twierdzenia, że śmigłowiec ostrzelał uczestników Nova; nie ma podstaw do przypisywania całej masakry festiwalowej izraelskiemu lotnictwu.53

Nowe ustalenia mogą rzeczywiście zmieniać opis konkretnej śmierci. W styczniu 2025 roku IDF uznała za wysoce prawdopodobne, że siedemnastoletni Tomer Eliaz Arava, który wydostał się z rąk porywaczy, został omyłkowo zastrzelony przez izraelskich żołnierzy. W sprawie jego matki Dikli Arava wskazano uzasadnioną możliwość, że zginęła od izraelskiego ognia skierowanego na pojazd z porywaczami. Są to odmienne poziomy pewności, a nie dwa bezsporne ustalenia o identycznym przebiegu.54

Zespół Samiego Turgemana, którego podsumowanie przyjął szef sztabu Eyal Zamir w listopadzie 2025 roku, przeanalizował 25 wojskowych dochodzeń. Wskazał błędne rozumienie zamiarów Hamasu, porażkę ostrzegania, niewłaściwe potraktowanie planu określanego jako Jericho Wall, wadliwe normy organizacyjne i błędy nocy poprzedzającej atak. Ocena nie obejmowała całego styku kierownictwa politycznego z wojskiem ani pełnej pracy Shin Bet. Obserwatorki przekazujące informacje nie zostały uznane za źródło systemowego błędu kierownictwa.55

Opublikowane w marcu 2025 roku podsumowanie dochodzenia Shin Bet/ISA również przyznawało porażkę: inne działania agencji mogły zapobiec atakowi. Wymieniano niewłaściwą ocenę ostrzeżeń i rozdział odpowiedzialności z wojskiem. Prasowa relacja z jego podsumowania nie jest samodzielnym potwierdzeniem każdej oceny polityki rządu zawartej w wypowiedziach agencji.56

Kontroler państwowy Matanyahu Englman w listopadzie 2025 roku opisał długotrwały brak zatwierdzonej strategii bezpieczeństwa oraz niedokończone próby jej przyjęcia. Wskazał odpowiedzialność kolejnych szefów Rady Bezpieczeństwa Narodowego i premiera. Audyty pomocy, badania wojskowe, sprawy sądowe i spór o krajową komisję mają różne kompetencje. Żadnego z dokumentów nie przedstawiamy jako kompletnego, prawomocnego rozliczenia całej odpowiedzialności politycznej za 7 października.57

Pomoc, przesiedlenie i pamięć

Kontrola opieki psychicznej wykazała poważne problemy po pierwszych tygodniach mobilizacji. W pierwszych sześciu miesiącach ponad połowa ocalałych z imprez nie otrzymała terapii w badanych kasach chorych i centrach odporności psychicznej; tylko około jednej czwartej rozpoczęła i ukończyła badany cykl leczenia. Nie wyklucza to pomocy prywatnej lub w innych organizacjach. Ankieta kontrolera o nasilonych objawach w społeczeństwie nie stanowi indywidualnej diagnozy milionów osób.58

Pomoc finansowa także miała luki. Obowiązujący system uznania osoby za poszkodowaną wiązał uprawnienia z fizyczną obecnością podczas zdarzenia i bezpośrednim związkiem urazu z atakiem. Rodzic słyszący przez telefon zagrożenie życia dziecka albo mieszkaniec, którego dom zaatakowano podczas jego nieobecności, mógł nie mieścić się w tych samych regułach. Raport wskazał rozbieżności w zbiorowym uznawaniu mieszkańców poszczególnych ulic oraz brak pełnych danych o potrzebach grup pozostających poza ustawą. Doraźny grant nie zastępował wieloletniej rehabilitacji.59

Według komunikatu Bituach Leumi z października 2026 roku specjalne granty związane z 7 października otrzymały 83 563 osoby, łącznie około 662 mln szekli. Program obejmował różne grupy według własnych kryteriów, m.in. mieszkańców lub osoby obecne w zagrożonych miejscach i określonych bliskich. Nie jest to liczba samych rannych ani wyłącznie uczestników Nova. Kwoty wypłat z całej późniejszej wojny oraz dane wszystkich rodzin poległych w tym okresie mają szerszy zakres i nie zostały dopisane do bilansu jednego dnia.60

Dla rodzin powrót do dawnego miejsca zamieszkania nie zawsze oznaczał odzyskanie poczucia bezpieczeństwa. W relacji ABC Ayelet Hakim chciała wrócić do Beeri, lecz obawiała się skutków dla dzieci. Rami Gold pozostał w kibucu i nadal opisywał poczucie winy związane z niemożnością ocalenia przyjaciela. Opowieści rodzin o opóźnieniach pomocy stały się częścią publicznych żądań wyjaśnienia działań państwa, a nie tylko rocznicowych uroczystości.42

Upamiętnienia obejmują imienne strony wspólnot, miejsca pamięci na terenie festiwalu i projekty edukacyjne. Ośrodek Amit Mann w Netivot łączy pamięć o paramedyczce ze szkoleniem młodzieży. Women Wage Peace upamiętnia Vivian Silver poprzez jej rzeczywistą pracę na rzecz arabsko-żydowskiej współpracy. Kibuc Nir Oz publikuje rodzinne biografie, w tym Dancyga. Każda z tych instytucji opisuje własną część doświadczenia; ich katalogi nie tworzą automatycznie jednego krajowego rejestru zgonów.61,62

Późniejsza wojna w Gazie przyniosła odrębne masowe ofiary, zniszczenia i przesiedlenia. Są przedmiotem innych raportów oraz postępowań dotyczących stron konfliktu. Zabici w późniejszych nalotach, walkach, izraelskich aresztach lub w warunkach kryzysu humanitarnego nie zostali dodani do tabel ofiar samego ataku na Izrael. Badanie zbrodni z 7 października nie przesądza legalności każdego późniejszego działania którejkolwiek strony.1,45

Filmy i dostępność w Polsce

We Will Dance Again — dokument Yariva Mozera z 2024 roku, zrealizowany przez SIPUR i partnerów, z producentką Michal Weits — skupia się na Nova i relacjach ocalałych. Oficjalna karta Paramount+ dotyczy oferty tej platformy; nie jest potwierdzeniem jej dostępności w Polsce. The Road Between Us: The Ultimate Rescue — dokument Barry’ego Avricha, Kanada 2025, dystrybuowany przez Menemsha Films — opowiada o ratowaniu rodziny Tibonów. Strona filmu wskazuje Paramount+ oraz osobno kanadyjskie CBC Gem, Amazon i Apple. Polska karta Prime Video wyświetlała komunikat o niedostępności.63,65

Of Dogs and Men / Al klavim veanashim — film fabularny Daniego Rosenberga, Izrael–Włochy 2024, z Ori Avinoam, pokazywany w sekcji Orizzonti w Wenecji — powstał przy udziale Laila Films, Stemal Entertainment i Rai Cinema. Podczas kontroli 15 listopada 2026 roku nie potwierdzono bieżącej legalnej oferty w Polsce dla tych trzech tytułów. JustWatch Polska nie wskazywał streamingu We Will Dance Again. To wynik sprawdzenia ofert, nie twierdzenie, że nie istnieje żaden legalny pokaz festiwalowy lub instytucjonalny.64,66

Różnica form jest istotna: Mozer i Avrich przedstawiają filmy dokumentalne, natomiast bohaterką Rosenberga jest fabularna szesnastoletnia Dar, szukająca psa po ataku. Reżyser w oficjalnej wypowiedzi opisuje łączenie fikcji z dokumentowaniem rzeczywistych miejsc i ludzi podczas zdjęć rozpoczętych pod koniec października 2023 roku. Nie należy odczytywać każdego działania Dar jako zdarzenia z biografii konkretnej ocalałej. Dla dwóch dokumentów metryki i opisy nie pozwalają tworzyć szczegółowego wykazu rzekomych przekłamań; 64 75

Nierozstrzygnięte kwestie

Nie pozyskano jednego dostępnego urzędowego rejestru łączącego wszystkie tożsamości zabitych, ich dokładne daty zgonu, status cywilny lub służbowy oraz przyczynę śmierci według jednolitych kryteriów. Państwowe upamiętnienia i część kart osobowych były technicznie niedostępne; istniejące dane APPG i Ynet mają różne zakresy oraz konkretne błędy. Dlatego publikujemy imienny materiał z jawną atrybucją i oddzielamy go od bilansu samego dnia.67,70,71

Nadal wymagają osobnej kontroli pełne akta poszczególnych śmierci od izraelskiego ognia, późniejszy tok amerykańskiej sprawy przeciw liderom, postępowania według ustawy z 2026 roku oraz realizacja planu sądowego na 2027 rok. Nieustalone pozostają także część modeli i drogi pochodzenia sprzętu oraz dokładne okoliczności śmierci niektórych osób w niewoli. Archiwum rozróżnia dokument niepozyskany, twierdzenie sprzeczne z innym źródłem i zdarzenie, którego badania nie zakończono; żaden z tych stanów nie oznacza sam przez się, że instytucje niczego nie ustaliły.48,50,52,78

Przejdź do pełnego archiwum publikacji, dokumentów i imiennych zestawień.